நம: பார்வதீ பதயே


திருச்சிற்றம்பலம்
ஸ்ரீ மெய்கண்ட தேசிகன் திருவடி வாழ்க

நம: பார்வதீ பதயே

சித்தாந்த பண்டித பூஷணம் ஆ.ஈசுரமூர்த்திப் பிள்ளை
திருநெல்வேலி பேட்டை

தோற்றுவாய் :

சில வருடங்களுகு முன்வரை பாரததேசம் அடிமைப் பட்டுக்கிடந்தது. அதன் சுதந்திரத்தேர் கொண்டுபோய் நிறுத்தப்பட்டிருந்த இடம் இங்கிலாந்து. இப்பாரதத்தை ஆங்கிலேயர் ஆண்டனர். அத்தேரை இங்கு இழுத்து வரவேண்டும். அதற்காக முயன்ற பெரியார் பலர். அவருள் காந்தி கூர்ச்சரர், லஜபதிராய் பாஞ்சாலர். வ.உ.சிதம்பரம்பிள்ளை தமிழர். சுபாஷ் வங்கர். கோகலே மராடர். பிற மாகாணங்களிலும் அவரனையார் பலரிருந்தனர். ஒவ்வொருவரின் முயற்சியும் போற்றற்குரியது. ஆனால் அவரெல்லாம் தத்தம் மாகாணத்தளவில் முயன்றனரெனக் கொள்க. அத்தேர் இங்கு வந்திருக்குமா? வடத்திற் பல நார்க ளுள. ஒவ்வொரு நாரும் தன்னளவில் வலியுடையது தான். ஆயினும் அவற்றை முறுக்கி ஒன்றாக்க வேண்டும். ஒருவடம் கிடைக்கும். அதுவே தேரை இழுக்க வல்லது. அப்படியே அவர் முயற்சிகளைக் கூட்டி ஒருமுகப்படுத்த வேண்டும். அது செய்யப்பட்டது. அதுவே அச்சுதந்திரத்தேரை இழுத்து வந்தது. அன்று முதல் இத்தேசம் மானமுடையதாய் விளங்கி வருகிறது. அம் முயற்சிகளை அங்ஙனம் ஒருமுகப் படுத்திய சாதனங்கள் எவை? அவை பல. அவற்றுள் வந்தேமாதர கோஷம் ஒன்று. அது அப்பெரியாரின் உள்ளத்தில் உணர்ச்சியை யெழுப்பியது. உத்வேகத்தைக் கிளப்பியது. ஊக்கத்தை உந்தியது. அதற்கு இடைமுறிவு இருந்ததில்லை. இத்தேசத்தின் அடிமைத் தனத்தை தகர்த்தது அவரது முயற்சியே. அக் கோஷமன்று என யாராவது சொல்லுவாரா? சொன்னால் அவரைப் புத்திசாலி யென்னலாமா?

இப்போது சுதந்திர வாழ்வு நடந்து வருகிறது. இனியும் அக்கோஷம் வேண்டுமா? கிடைத்த சுதந்திரத்தைப் பாதுகாத்தல் ஒன்று. எதிர்காலப் பிரஜைகளுக்குத் தேசநலத்திற் பாராமுகம் நேரக்கூடும். அதனைத் தடுத்து உற்சாகமூட்டல் இன்னொன்று. இவ்விரண்டற்கும் அக்கோஷம் அவசியம். ஆகலின் அது வேண்டும்.

வந்தேமாதரம் என்பது தேச கோஷம். அது போன்றது நம: பார்வதீ பதயே என்பது. ஆனால் இது சமய கோஷம், தொன்று தொட்டிருந்து வருவது. நம: பார்வதீ பதயே யென்னும் ஒரு தளையைத் தகர்த்தெறியவே உளதாயிற்று. அத்தளையாவது யாது? விசார மதுவே, கிட்டதட்ட நூற்றைம்பது வருடங்களாக இத்தேசம் ஆங்கில வாட்சியிலிருந்தது. அவ்வடிமை வாழ்வை யுணர்ந்து அதிலிருந்து விடுபட உழைத்த வீரர் எப்போது உளராயினர்? சுதந்திரம் கிடைப்பதற்கு முப்பது நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்னிருந்து உளராயினரவர். அக்காலம் அவ்வடிமை வாழ்வின் பிற்பகுதியாகும். அவர் தேர்ந்த கல்விமான்கள். ஆங்கில ஆட்சியில் தீங்கு மிக்கிருந்தது. அதனை அவர் கண்டனர், வெறுத்தனர். தேச மக்களுக்குச் சாங்கோபாங்கமாக எடுத்துரைத்தனர். ஆனால் அவ்வடிமைக் காலத்தின் முற்பகுதி யெப்படி? அப்போதும் இத்தேசத்தவருள் படித்தவர், பட்டம் பெற்றவர், பதவி வகித்தவர், சில பல கலைகளில் தனிப்பட்ட தேர்ச்சியுடையவர் எல்லாருமிருந்தனர். அவர் ‘வாழ்க வாழ்கவே ஜார்ஜ் மன்னர் வாழ்க வாழ்கவே’ God save our gracious king Long live our noble king Send him victorious, Happy and glorious, Long to reign over us, god save the king’ என்று துதி பாடினர்’ ஆங்கில ஆட்சி அளவிடற்கரிய நலன்களை இத்தேசத்துக்குச் செய்தது என்று பிரசங்கித்தனர். பிரசுரித்தனர். இரு பகுதி மக்களும் கல்வியறிவுடையராயிருந்தும் பிற்பகுதியார் அப்படியும். முற்பகுதியார் இப்படியும் பிரசங்கிப்பானேன்? பிரசுரிப்பானேன்? முற்பகுதியினருக்குக் கல்வியிருந்தும் தம் வாழ்வு அடிமைவாழ்வு என்பதை உணரத் தகுந்த அறிவாற்றல் இல்லை. அ·தோ ரானந்த வாழ்வாகவும் அவருக்குப்பட்டது. பிற்பகுதியினர் அவ்வாட்சியின் கீழிருந்து வாழ வெள்கினர். வித்தியாசம் அவ்வொன்றே. அப்படியே நம: பார்வதீ பதயே என்ற கோஷத்தால் தகர்த்தெறியப்படுந் தளையும் எல்லார்க்கும் அறிய வாராது. அவ்வகையில் இக்காலச் சுதந்திர மக்களும் அம்முற்பகுதி மக்களே போல்வர். பிற தளைகளுக்கெல்லாம் மூலமாயதளை அது. அ·தறுபடுக; பிற தளைகளத்தனையும் தாமே இற்றொழியும். அ·தறுபடப் பெற்றவரே மெய்யான விடுதி பெற்றவர். மேலே சொன்ன பிற்பகுதியார் ஆங்கில ஆட்சியைத் தளையெனக் கண்டனர். அதிலிருந்து விடுதிபெற்றனர். ஆனால் மூலத்தளை இதுவென அவரும் இதுவரை யறிந்திலர். எத்தளையயுந் தளையென் றறியவேண்டும். அவ்வறிவுடையானே அதிலிருந்து விடுபட முயல்வான். விடுபடவுஞ் செய்வான்.

மூலத்தளை

நம: பார்வதீ பதயே என்பதால் அறுபடுகிற மூலத்தளையாவது யாது? அது தான் சரீரம். அதற்கு உள்ளிருபது உயிர். வெளியிலிருப்பது உலகம். அவ்வுயிரையும் உலகையுங் கூட்டிவைப்பது உடம்பு. அவ்வுடம்பு விழுக. அத்தொடர்பு யாதாம்? தாம் வாழப் பிறந்ததாகப் பிதற்றித் திரிவார் சிலர் அங்ஙனமாயின் வாழ்வதற்குரிய திட்டத்தை வகுத்தல், அதற்கேற்ற விதத்தில் சரீரத்தை அமைத்தல் ஆகியவற்றை அவர் இவ்வுலகிற்கு வருமுன்பே செய்துகொள்ளுதல் வேண்டும். பிறகுதான் அவர் சரீரத்திற் புகுந்து உலகிற்கு வந்து வாழவேண்டும். அப்படியானாற்றான் அவர் வாழப் பிறந்தவ ராவார். ஆனால் அவர் அப்படிப் பிறந்திலர். யாரும் சரீரத்தை விரும்பியவாறு பெறவில்லை. எல்லாரும் தாம் அறியாமலே முதலிற் பிறந்துவிடுகின்றனர்: பின்னர்த்தான் பலபல விரும்புகின்றனர். உலகம் இன்ப நிலய மென்பார் வாழப் பிறந்ததாகச் சொல்லி கொள்பவர். அவ்வின்பத்தை ஆரத் துய்க்க வேண்டும். அவருக்கு ஆ¨சாது. ஆனால் அவ்வின்பத்தி னளவுக்கும், அவ்வாசையினளவுக்கும் ஏற்ற விதத்தில் சரீரம் இருப்பதில்லை. அவருக்குச் சரீரம் பிறப்பு முதல் இறப்பு வரை வாழ உதவவேண்டும். அ·தில்லை. குழவிப் பருவமும் கிழப் பருவமும் வாழச் சிறிதும் உதவா. அவை விருதா. அவற்றை அவர் கொள்ளலாமா? அவர் செத்தும் போகின்றனர். வாழப் பிறந்தவர் செத்தொழியலாமா? சரீரம் விரும்புமுன் கிடைக்கிறது. விரும்பியபடி அமைகிறதில்லை. விருப்பத்துக்கு மாறாக விழுந்தும் விடுகிறது. ஆகலின் அது தளையாயிற்று. அவர் வாழப் பிறந்ததாகச் சொல்வது வகையற்ற பேச்சு.

உலகிற் பலருக்கு வாழ்க்கையில் துன்பமேயுள்ளது. அவருக்குச் சரீரம் தளை. அதாவது பந்தம் ஆகலாம். சிலர் எப்போதும் சுகாநுபவிகளாக யிருக்கின்றனர். அவருக்குமா சரீரம் தளை? இவ்வினா எழலாம். துயரமடையாதவர் யாருமிலர். அது கிடக்க. சுதந்திரப்போர் நடந்தது. வீரர் பலர் சிறை வைக்கப்பட்டனர். அச் சிறையில் ஏ.பி.ஸி என்ற தரங்களிருந்தன. ஏ வகுப்புச் சிறையிற் கிடைத்துவந்த வசதி வீட்டினுங் கிடையாதாம். ஆயினுமென்? அச் சிறையுஞ் சிறைதானே. அப்படியே இன்பத்திற் புரள்பவருடைய சரீரமுந் தளையேயாம்.

சரீரமே மூலபந்தம். அதிலிருந்து விடுபடுவதே உண்மையான விடுதியென்றால் சரீரத்தை நீக்கிக் கொள்வதெப்படி, நஞ்சுண்ணலாமா? தூக்குப்போட்டுக் கொள்ளலாமா? அப்படி நீக்கிக் கொள்வதைத் துன்ப நிவர்த்தி யெனக் கருதுவாரு முளர். நீக்கிக் கொண்டாரும் பலர். அது பந்த நிவர்த்தியாகாது ஏன்? சரீரத்தை நீக்கிக்கொள்வது இரண்டு வகை. ஒரு சரீரத்தை விட்டால் மறு சரீரங் கிடைக்கும். ஒரு சிறையிலிருந்து மற்றொரு சிறைக்கு மாற்றப்படுவது போலும் அது. பாம்பு சட்டை கழற்றுகிறது. மீண்டும் சட்டை உண்டாகிறது. அது போலுமாம்.

‘மஞ்சுளவிவ் வுடல் வாழ்க்கை மாற்றுவதே
பயன்போல மதித்துச் சொன்னாய்-
நஞ்சுமிழுட் டுளையெயிற்று நாகமுரி
பல்காலு நழுவச் செய்தும் – விஞ்சவுரி
மேன்மேலு முறுவதுகண்
டிலைபோலும் வினைதே ராக-
வெஞ்சலிலாச் சிவஞானத் தேகனிலொன்
றாமளவு மெய்துங் காயம்’

என்ற பூவாளுர்ப் புராணங் காண்க. பின்னர்ச் சரீரங் கிடைப்பதற் கேற்ற வகையில் முன் சரீரத்தை விடுவதுதான் மரணம், சாவு, இறப்பு எனப்படும். நஞ்சு, தூக்கு முதலியவற்றால் நேர்வது அதுவே. அது ஒரு வகை. அது தளை நீக்கமாவதில்லை. துன்ப நீக்கமும் தராது. கிடைத்த சரீரத்தை மீண்டும் சரீரம் கிடையாத வகையில் விடுவது இன்னொருவகை. அதுவே சரீரமாகிய தளையின் உண்மையான நீக்கம். விடுதி, வீடு, முத்தி, மோக்ஷம் என்பது அதுவே. அதுவே துன்ப நீக்கமும் இன்ப ஆக்கமுமாம். அம் முத்தியைப் பெறும்வரை மக்களுக்குச் சாவும் பிறப்பும் இருந்துகொண்டிருக்கும். ஒரு சரீரம் போம். இன்னொரு சரீரம் கிடைக்கும். அது போம், மற்றொன்று வரும். அத்தொடர்ச்சி ஓயாது. எலும்பிற் சுவையில்லை, நாய் அதை கடிக்கிறது. அலகு புண்ணாகும். அதிலிருந்து குருதி யொழுகும். அந்நாய் சுவைப்பது அவ்வி ரத்தம். அச்சுவை எலும்பிலிருந்து கிடைப்பது போல் அது நினைத்துக்கொள்கிறது. துன்பமே அதற்குச் சுகம். உலகம் அவ்வெலும்பு போன்றது.

அது நீங்கிய வுயிரே உண்மை விடுதி பெற்றதாகும். அறியவேண்டுவது அதற்குரிய வாயில். உடைந்த மரக்கலம் பிறிதோருடைந்த மரக்கலத்தைக் கரையேற்ற மாட்டாது. கருப்பவாசமுற்ற ஓருயிர் கருப்பவாசமுற்ற இன்னோருயிருக்கு அவ்வாசத்தை அதாவது அத்தளையை நீக்குவ தெங்ஙன்? கருப்பவாச மில்லாதவனாலேயே அது முடியும். இறைவனொருவனே அத்தகையான். கருப்பவாசமின்மையே இறைமைக் குணங்களில் தலையாயது. அவ்விறைவ னாவார் சிவபெருமா னொருவரே.

‘அஜாதோஜாத இத்யேவம் கச்சித் பீரு: ப்ரபத்யதே! ருத்யத்தே
தக்ஷ¢ணம் முகம் தேந மாம் பாஹிநித்யம் !!’

என்றது சுவேதாசுவதரம்

‘என்பினை நரம்பிற் பின்னிக் குடவழும் பிறைச்சி மெத்திப்
புன்புழுப் பொதிந்து செந்நீர்ப் புண்ணகம் பொழுகி நாறித்
துன்பநோ யெவற்றி னுக்கு முறையுளாய்ப் புறந்தோன் மூடும்
வன்புலை யுடம்பே யாவி வருத்திடும் பிணிவே றில்லை’

‘பெரும்பிணி யிதனைத் தீர்க்கு மருத்துவன் பிறவியில்லாப்
பரம்பொரு ளான முக்கட்பரமனே யென்று தேறி
முரண்பயில் விடையோன் றென்பான் முகத்தினைச் சரண்மெய்தி
விரும்பிவீ டுறுதற் பாலார் பிறப்பினை வெருவப் பெற்றார்’

என்ற காஞ்சிப்புராணம். பிறரெல்லாம் பிறந்திறக்கும் பசுக்களே. பசுக்கள் – உயிர்கள். அவற்றிற் கெல்லாம் அவரொருவரே அத்தளையை நீக்க வல்லார். ஆகலின் அவரையே முழுமுதற்கடவுளென எல்லாவுயிர்களும் உணர்ந்து வழிபட வேண்டும். பக்தி மிகுந்து அவ்வழிபாட்டை இடையீடில தாக்குக. அதனால் அவ்வுயிர்கள் பக்குவ மெய்தும். அவற்றின்பால் அவர் அருள் சுரப்பர். அவ்வருள் அத்தளையைத் தகர்த்தெறியும். அவை மீண்டும் பிறவா. அதாவது சரீரம் எடா. அவ்விடுதியே முத்தி. பாரததேசம் விடுதி பெற்றதற்கு வந்தேமாதரம் துணை புரிந்தது. ‘வேண்டுங்கால் வேண்டும் பிற ப்போதுள்ள பாரத தேசம். இச்சுருக்கமும் வருத்தத்திற்கு இடந்தான்.

மாகாணங்களும் மாகாண மொழிகளும் சாதிகள் முதலியவும் இங்குள. எந்த விஷயத்திலும் இருப்பனவற்றை ஒழிப்பதால் நலங்காண முடியாது. நலஞ் செய்வன எவை? அவற்றை விருத்தி செய்வது எப்படி? அவ்விரண்டிற்கும் விடைகாண வேண்டும். ஆராய்ச்சி அதுவே. பின்னர் மக்கள் அவற்றோடு நேரான தொடர்பு கொள்ளுமாறு நல்லதொரு வழி வகுக்கப்படவேண்டும். ஆக்கவேலை அது. அவ்வராய்ச்சியும் ஆக்கவேலையும் மிகமிகக் குறைந்தன. அதுவும் வருத்தத்திற்குரியது.

எந்த நாட்டுக்கும் அதன் பாரம்பரியமே இலக்கணம். அதனை இழப்பது அவலத்திற் கறிகுறி. இப்பாரத் நாட்டுக்கும் ஒரு பாரம்பரியம் உண்டு. அது தான் வடமொழியும் சைவசமயமும். இத்தேசத்துக்குத் தொன்றுதொட்டே வடமொழி உரிய பொதுமொழியும், சைவசமயம் உரிய் பொதுச்சமயமும் ஆகும். அவை உதாசீனம் செய்யப்பட்டன. இத்தேசம் இப்போதுள்ள நிலைக்கு வந்தது.

பாரத தேசவாசிகளாகிய நாம் மற்றைநாட்டு மக்களோடு ஒத்துப்போக வேண்டும். அ·தவசியம். ஆனால் அதற்கு வழி யாது? அவர் நம்போ லாகவேண்டும் அல்லது நாம் அவர் போலாக வேண்டும் என்பார் சிலர். அவரவர் தம்தம் பாரம்பரியத்தைப் பாதுகாத்துக் கொண்டு மற்றவரோடு அளவளாவுவதே கெளரவமான நேசம். அப்பாரம்பரியத்தை விட்டு உலகத்தளவில் நேசமா யிருந்தொழிவது விலங்கியலே என்பார் வேறு சிலர். பின்னவர் சொல்வதே தரம். அது எவ்விதத்திலும் பிறரோடு மாறுகொளச் செய்யாது. ஆனால் முன்னவர் சொல்வதுதான் பெரும்பாலும் அனுஷ்டானத்திலிருந்து வருகிறது. அது போக வேண்டும். பாரததேசம் தன் பாரம்பரியத்தோடு இயைந்தொழுகிச் சிறந்திடுமாயின் மாகாணங்கள், மாகாண மொழிகள், சாதிகள் முதலியன பற்றிய வேறுபாட்டில் துவேஷம் புகாது. வேறுபாடு நல்லது. துவேஷம் தீயது. அப்பாரம்பரியங்களுள் வடமொழியை விட்டு வைத்துச் சைவ சமயத்தைச் சிறிது விசாரிக்கலாம்.

இந்நாட்டைப் பரதன் என்றோ ரரசன் ஒரு சேர ஆண்டான்; அதனால் இதற்குப் பாரதமென்ற பெயர் வந்த தென்பார் ஒரு சாரார். ஆனால் அவனுக்கும் அந்தப் பெயர் இரவலே. பரதன் என்ற சொல்லுக்குப் பொருள்தா னென்னை? அதனைக் கண்டார் கவிசார்வ பெளமராகிய ஸ்ரீகச்சியப்ப முனிவர்.

‘வருசமு சார வேலா வலயத்தின் கரையே யான
வருளினிற் சேர்த்த லாலே யறைவர்பா ரதப்பேர்’

என்ற பூவாளூர்ப்புராணங் காண்க. மக்கள் பிறவிக்கடலைக் கடந்து சிவனருளாகிய கரையை யெய்திச் சுக முறுதற்குப் பல்லாற்றானும் வாய்ப்புடையதா யிருத்தல் பற்றி அத்தேசம் பாரதம் எனப்பட்டது என்பது அவ்வடிகளின் கருத்து. அதனை உயர் பாரதமெனப் புகழ்ந்து அதற்கான காரணத்தையுஞ் சொல்வர் அம்முனிபுங்கவர்.

‘முத்தேவ ராதி புலவோர்கள் விண்ணின்
முழுதின் பகற்றி யருளின்
பித்தேறி நின்ற முனைவன் பதங்கள்
பெருகன்பினோடு பணியு
மத்தேய மான வுயர்பாரதம்’

என்ற தணிகைப் புராணங் காண்க. இனிப் பாரததேசம் மாதாவானால் அத்தேசவாசிகளுக்குப் பிதா யார்? அதாவது அம்மாதாவுக்கு நாயகன் யார்? அக்கணவன் இல்லாமலிருக்க முடியாது. அவன்றான் சிவபெருமான்.

விவேகானந்தர்

“OH INDIA! FORGET NOT THAT THY DIETY IS THE GREAT ASCETIC OF ASCETICS UMANATH SHANKAR’

என அறிவுறுத்தியதால் அது புலனாம். ‘The great ascetic of ascetics Umanath Shankar’ என்பது ‘ருத்ரோ மஹர்ஷி’ என்ற சுவேதாசுவதர வாக்கியத்தின் பெயர்ப்பாகும். ஆகவே பாரத புத்திரராகிய நாம் பிறப்பினை வெருவிப் பரமசிவனாரின் திருவடிக் கரையைச் சேர்ந்தாற்றான் அம்மாதாவின் பெயரைக் காப்பாற்றியவராவோம். அதற்காக உள்ளது அப்பாரம்பரியம். அதனை யிழப்பது தகாது. இன்னொன்று, சிவபெருமான் தாண்டவ மூர்த்தி. அதனால் அவருக்குப் பரதன் என்பதும் பெயர். அப்பெயர் வேதத்திலுள்ளது. அவருக்குத் தொண்டுபட்டது இத் தேசம். அதனாலும் இதன் பெயர் பாரதமாயிற்று. மக்களை அப்பரத மூர்த்தியின் திருவடிக் கரையில் சேர்க்கவல்ல கோஷம் நம: பார்வதீ பதயே யென்பது.

பாரத தேசம் சைவ ஸ்தானமே. சைவ சமயமொன்றே இதற்குரிய சனாதன தர்மம். சிவபெருமானே முழுமுதற் கடவுளென்பது அச்சமயக் கொள்கை. வைணவ சமயம் விஷ்ணுவையெ முழுமுதற் கடவுளென்னும், அரியுஞ் சிவனு மொன்று என்கிற சமயம் சைவமுமன்று. வைணவமுமன்று. அவ்விரண்டிற்கும் வேறாகிய மாயாவாத மென்கிற சமயம் அது. அம்மூன்று சமயங்களுக்கும் பொதுவாக ஒரு பெயரை அயல்நாட்டார் தம் மொழியில் இட்டிருக்கின்றனர். அது இந்து என்பது. அப்பெயர் அம்மொழியில் இழிந்த பொருளுடையது 2. ஆயினும் அப்பெயரை வைத்துக் கொண்டு வைணவமும் மாயாவாதமும் செல்வாக்குப் பெற்று வருகின்றன. சைவத்துக்கு அது கூடிவரவில்லை. கூடிவரவும் வேண்டாம்.

சைவர் வழிபாட்டின் பொருட்டுச் சைவாலயங்களிற் கூடுவர். தேவார கோஷ்டி. சிவகதா கால க்ஷேபம், பஜனை, குருபூஜை. சைவப்பிரசங்கம் முதலியவற்றிலும் கூடுவர். அப்போது இடையிடையே ஒருவர் ஒரு தொடரை முழங்குவர். அதனைத் தொடர்ந்து உடனே கூட்டத்தினர் ஒரு சேர இன்னொரு தொடரை முழங்குவர். அப்படி முழங்கப்படுந் தொடர்கள் நான்கு.

S.No …………………………………….. ஒருவர்……………………………………………… கூட்டத்தினர்

1 ………………………………… நம: பார்வதீபதயே……………………………. ஹரஹர மஹாதேவ

2 ……………………………………. சித் ஸபேசா……………………………………….. சிவ சிதம்பரம்
3 …………………………… கார்த்திகேய நாம ஸங்கீர்த்தனம்………………..சிவ ஸுப்ரஹ்மண்யோம்
4 ……………………………… வல்லீ காந்த ஸ்மரணம்…………………………. சிவ ஸுப்ரஹ்மண்யோம்

என்பன.

இது போன்ற முழக்கம் வைணவக் கூட்டங்களிலும் உண்டு. கோவிந்த நாம ஸங்கீர்த்தணம், ஜானகி காந்த ஸ்மரணம் முதலியன அச்சமயத் தனியார் முழங்குவன. அவற்றிற்குத் தக அச்சமயக் கூட்டத்தினரும் முழங்குவர்.

மேற்கண்ட நான்கில் தனியார் முழக்கங்களில் சித்ஸபேசா என்பது பெயரளவில் நிற்கிறது. மற்றவற்றில் நம:, ஸங்கீர்த்தனம், ஸ்மரணம் என்பன சேர்ந்திருக்கின்றன. நம: – நமஸ்காரம், ஸங்கீர்த்தனம் – நன்றாகச் சொல்லுதல், ஸ்மரணம் – நினைத்தல். இந்தக் கட்டுரையில் நம: பார்வதீ பதயே என்பதை சிறிது நீண்ட விசாரணைக்கு எடுத்துக்கொண்டு மற்றத் தொடர்களைச் சுருக்கி விளக்குவேன்.

நம: பார்வதீ பதயே
(வரலாறு)

பரமசிவனார் கணவனார். உமாதேவியார் மனைவியார். அவ்வம்மையார் தமக்கு மகளாராக வரவேண்டுமெனத் தவங்கிடந்தார் தக்கனும் பர்வதனும். அம்மையாரும் அங்ஙனமே வந்து வளர்ந்தனர். தக்கனிடம் வளரும்போது தாட்சாயணி யென்பது அவர் பெயர். பர்வதனுக்குப் புத்திரியா ரானபோது அவர் பார்வதியெனப்பட்டார். தாட்சாயணியாருக்கும் பார்வதியாருக்குங் கலியாணம் நடந்தது. சிவபிரான் அவருக்குக் கணவன் ஆனார். ஆனால் நம: தாக்ஷ¡யணீபதயே யென முழங்குவதில்லை. ஏன்? தக்கன் பரமசிவனைப் பகைத்தான். அவன் செய்த சிவநிந்தைகள் பல. இக்காலை நாத்திகர் முதலிய பிறசமயத்தார் செய்துவரும் சிவத்துவேஷப் பிரசங்கத்துக்கு அவையே ஆதாரம். தாட்சாயணியார்க்குத் தந்தைசெயல் பிடிக்கவில்லை. அவனாற் கிடைத்த பெயரன்றோ தாட்சாயணி யென்பது! அப்பெயரை அவரே வெறுத்தார். அதனால் அப்பெயர் முழக்கத்துக்கு வராமற்போயிற்று.

ஆனால் நம: பார்வதீ பதயே யென்ற முழக்கமிருந்து வருகிறது. அ·தேன்? தக்கன் சிவத்துவேஷ யாகமொன்று செய்தான். அதிற் கூடியிருந்தவர் பல்கோடியர். இக்காலை நாத்திக மகாநாடுகளுக்கு அக்கூட்டந்தான் ஆரம்ப விழா. அப்போது தக்கன் செய்த சிவநிந்தைகளை அக்கூட்டத்து ஆடவர் பெண்டிர் அனைவரும் ஆமோதித்தனர். அதனால் அக்கூட்டம் தும்சம் செய்யப்பட்டது. அக்கூட்டத்தினருள் கண்தோண்டப்பட்டார், மூக்கறுப்பட்டார், பல் உடைபட்டார், காது மூளியாக்கப்பட்டார், நெஞ்சு குடையப்பட்டார், சவட்டப்பட்டார், துவைக்கப்பட்டார், உழக்கப்பட்டார், பிசைந்து பிழியப்பட்டார். கொல்லப்பட்டார் பலப்பலர். சிவத்துரோகம் மிகமிகப் பொல்லாத தன்றோ? ஆகலின் அத்தண்டனை போதவில்லை. பாக்கியு மிருந்தது. அதையுங் கொடுத்தாக வேண்டும். அதற்காகச் சூரபதுமன் தாரகன் முதலிய அசுரர் தோன்றினர். அத் தக்கயாகத்திற் சம்பந்தித்திருந்த பிரம விஷ்ணுவாதி சகல தேவர்களையும் அவ்வசுரக் கூட்டம் பலபடியாக ஹிம்ஸித்து வந்தது. தேவர்களெல்லாந் தவித்துப் போனார்கள். பிறகு அத்துன்பந் தொலையுங் காலம் நெருங்கியது. அதனைத் தொலைக்கவும் அவர்க்கு அருளவும் வல்லார் குமாரக்கடவுளே.

‘ஆற்றன் மிகுந்த தாரகனை
யழிக்கு மாற்ற லுடையவர்க
டோற்றி யொழிந்தோர் தொகையுள்ளுந்
தோற்றி யிருக்கின் றாருள்ளுந்
தோற்றி வருவார் குழுவுள்ளு
மில்லை சுடர்வெண் டிங்கண்முடி
யேற்றி யிருந்த தலைவனரு
ளெறிவே லிளவ லேயல்லால்’
-(பூவாளூர்ப் புராணம்)

என்ற உண்மையைக் கண்டான் பிரமன். தாட்சாயணியாராய் வந்து மீண்ட உமாதேவியார் பர்வதனிடம் பார்வதியாராய் வளர்ந்து வந்தார். பரமசிவனார் கயிலையில் யோகிருந்தார். அவர் பார்வதியாரை மணந்து கொள்ளவேண்டும். இன்றேல் முருகப்பெருமான் அவதரிப்பதெப்படி?

‘குமரக் கடவு ளவதரிக்குங்
கொள்கைக் கேது விலைதொடையிற்
பமர முரலுங் குழலுமையாள்
பனிமால் வரையின் வளர்கின்றாள்
சமர மழுவேந் தியகரத்துத்
தலைவர் யோகத் திருக்கின்றா
ரமரர் வெருகின் வாய்க்கிளிபோன்
றவுண ரலையா லழிகின்றார்’

-(பூவாளூர்ப் புராணம்)

எனக் கூறிக் கவன்றார் பிரம னாதியோர். முதலில் நடைபெற வேண்டுவது கலியாணம். அதற்காகப் பிரமன் மன்மதனைப் பரமசிவன் மேல் ஏவினான். சூழ்ச்சியால் அவர் திருவுள்ளத்தை மாற்றமுடியாது. மன்மதன் அவர் நெற்றிக்கண் நெருப்புக்கு இரையானான். பிரமன் முதலியோர் நடுங்கினர். பின்னர் அவர் கயிலைக்குச் சென்று கண்ணுதலாரை நேரில் வேண்டினர். பார்வதி பரமசிவனார் கலியாணமும் நடந்தது.

பிரம விஷ்ணுவாதி பல்கோடி தேவர்களின் வேண்டுகோளால் நடந்த கலியாண மன்றோ அது? அக்கலியாணப் பந்தரில் தாலிகட்டி முடிந்தது. மணவரையில் திருவீற்றிருந்தனர் தம்பதிகள். வந்திருந்த முதியோர் மணமக்களை ஆசீர்வதிக்க வேண்டும். அது சைவ மரபு. யார் அத்தம்பதிகளை ஆசீர்வதிப்பார்? எல்லாரும் அவரை வணங்குதற்கே உரியார்; அவர்பால் ஆசியும் பெற்றிருப்பார். வந்தவர் தம்பதிகளை வணங்கி அவரிடமிருந்து விபூதிப் பிரசாதம் பெற்றுக் கொள்கிற கலியாணமு முண்டு. அதுதான் சஷ்டியப்த பூர்த்தி. அறுபதாங் கலியாணம் என்பதும் அதற்குப் பெயர். ஆக மணமக்களை ஆசீர்வதிக்குங் கலியாணம், மணமக்களிடமிருந்து ஆசிபெறுங் கலியாணம் எனக் கலியாணம் இரண்டாதல் காண்க. பார்வதி பரமசிவனார்க்குப் பிறரெல்லாம் புத்திரரும் அடியாரும் அல்லரோ? ஆகலின் அக்கலியாணம் முதற் சொல்லப்பட்ட கலியாணமாயிருந்தாலும், வந்தவ ரனைவரும் அவரை வணங்கி ஆசி பெறுங் கலியாணமாகவு மிருந்தது. அன்றியும் தேவராதியோரின் துக்கநிவர்த்திக்கும் சுகப்பிராப்திக்குமென நடந்த கலியாணம் அது. ஆகலின் அக்கலியாணத்துக்கு வந்திருந்தவருள் விஷ்ணுவானவர் சிரசின்மேற் கூப்பியகையினராய் அத்தம்பதிகளின் முன் நின்று நம: பார்வதீ பதயே என எல்லாருடைய காதுகளிலும் விழும்படி பெருமுழக்கஞ் செய்தனர். அம்முழக்கத்துக்குப் பிரதியாக ஏனைத் தேவர்முனிவ ரனைவரும் அஞ்சலியத்தராய் ஹரஹர மஹாதேவ என முழங்கினர். அத்தனை பேருக்கும் அத்தம்பதிகளிடமிருந்து அபயமுங் கிடைத்தது.

அன்றுமுதல் பரமசிவனார் பார்வதீபதி யாயினார். நம: பார்வதீ பதயே முதலிய முழக்கங்கள் நான்கும் அத்திருக்கலியாண வாசலிலே அத்தம்பதிகளின் திரு முன்னே முதன் முதலாக முழங்கப்பட்டன. அக்கலியாணத்துக்குமுன் பார்வதீபதி யென்ற திருநாமம் அவர்பால் உளதாதற்கு ஏதுவில்லை. அக்காலை அவர் உமாபதியாகவே திகழ்ந்திருக்க வேண்டும். அக்கலியாணத்துக்குச் சிலபல காலத்துக்குப் பின்னர் தான் நம: பார்வதீ பதயே யென்ற முழக்கந் தொடங்கியதெனவுஞ் சொல்லமுடியாது. சொன்னால் அக்கால தாமதத்துக்கு காரணமென்ன? அதுவுமில்லை. ஆகலின் அக்கோஷந் தொடங்கிய இடமுங் காலமும் அக்கலியாணமே யென்பது திண்ணம். அக்கோஷத்தைத் தொடங்கியவர் மஹாவிஷ்ணுவேதானா? ஆம். சூரனாதி யசுரரால் துயரெய்தியவர் பலப்பலர். அவர்க்குள் தலையாயவர் திருமால், ஆகலின் அவர் தொடங்கினா ரென்பது பொருந்தும். அன்றிருந்து நாளிதுவரை ஆன்றோர் அம்முழக்கத்தைப் பய பக்தியுடன் செய்துவருகின்றனர். அதனை மறுத்துநின்றவர் எந்தக் காலத்தினு மிலர். அதாவது அதற்கு இடைமுறிவே யிருந்ததில்லை யென்பது. அம்முழக்கம் சுருதி சித்த மென்றற்கு அங்ஙனமாய ஆன்றோ ராசாரமே சான்றாத லறிக. உமாபதியார் பார்வதீபதி யானார். அது குமரக்கடவுளின் திருவவதாரத்துக்கு மூலமாயிற்று.

விளக்கம்

நம: பார்வதீ பதயே என்பது பார்வதியின் பதிக்கு நமஸ்காரம் எனப் பொருள் படும். நமஸ்காரம் வணக்கம். அப்பதியாவார் சிவபிரான். வணங்குகிறவன் அடியவன். வணங்கப்படுகிறவன் ஆண்டவன். வணங்குதல், வணங்கப்படுதல் என்னும் இரண்டாலுமே அடியவன் இவன். ஆண்டவன் இவன் என்பது அறியப்படும். சிவனொருவனே ஆண்டவன். அவ்வுண்மை அத்தொடரில் விளக்கம்.

‘ஸ்தோமம் வோகத்ய ருத்ராய சிக்வஸே
க்ஷயத் வீராய நமஸா திதிஷ்டந
ஏபிச் சிவஸ்வ வாம் ஏவயா வபி:
திவஸ் ஸிஷக்தி மருதோ நிகாமாபி:’

(தேவர்களே! உங்களை எப்பொழுதும் துதிகளைத் துதிக் கின்றோம். அழிக்குந் திரமுள்ள சிவனிடத்தில் வணக்கங்களைச் சமர்ப்பித்து விடுங்கள். இவைகளாலும் எல்லாவற்றாலும் உங்களுக்கே நன்மை ஏற்படும். விருப்பங்களால் உங்கள் உலகங்களைச் செழிப்புறச் செய்வார்) என்ற ருக் வேத மந்திரக் கருத்து அது. அச் சிவனல்லாத பிறரெல்லாம் அவனை நமஸ்கரிக்கிற அடியவரே. அவரெல்லாம் உயிர்கள். சிவபிரானுக்கும் உயிர்களுக்கு முள்ளது ஆண்டான டிமைச் சம்பந்தம்.

‘பாய வாருயிர் முழுவதும் பசுபதி யடிமை
யாய வெவ்வகைப் பொருள்களு மவனுடைப் பொருள்கண்
மேய விவ்வண மலதுவே றின்றென வுணர்ந்த
தூய மெய்த்தவத் தடியவர் துணையடி தொழுவாம்.’

என்றது தணிகைப் புராணம் அச் சம்பந்தம் நித்தமானது. அதனையும் அத்தொடர் உணர்த்துகிறது.

அதனை அறிந்து செய்கிற ஸங்கீர்த்தனமும் ஸ்மரணமுமே மெய்ப்பயன் தருவன. அல்லாதன அல்லாத பயனையே தரும். நம: சப்தம் பிற சமய கோஷங்களி லில்லை.

வேதாகமோக்த மந்திரங்கள் பல. அவற்றுக்கெல்லாந் தலையாயது பஞ்சாக்கரம். அது நமசிவய என்பது. மந்திர ராஜம் என மதிக்கப்படுவது அது. அதிலுள்ள நம: சப்தம் அத் தொடரிலிருக்கிறது. சிகாரம் பார்வதீ பதி யாகும். வகாரம் பார்வதி. யகாரம் ஆன்மாவுக்குரியது. அப்பகுதி அத் தொடரி லில்லை. ஆயினும் அடக்கமாயுண்டு. எப்படி? வினைமுத லில்லாமல் வினை நிகழாது. நம: என்பதில் நமஸ்கரித்தல் என்ற வினையிருக்கிறது. நமஸ்கரிப்பவனாகிய ஆன்மா வினைமுதல். நமஸ்கரிக்கும் போது அவனுக்குத் தற்போதம் இராது. தற்போதமாவது நான் என்னுஞ் செருக்கு. அது மடங்கும். அம்முனைப் படங்கிய நிலையைக் காட்டவே அத் தொடரில் உயிர்ப்பகுதி விடப்பட்டது. ஆனால் நம என்பதில் அது சூசகமா யுண்டு. ஆகலின் பஞ்சாக்கரத்தின் மற்றொரு வடிவமே அத் தொடர் என்க.

பரமசிவன் சத்து. உமை சித்து. ஸ்கந்தன் ஆனந்தம். அம்மூவருங் கூடிய நிலை சச்சிதானந்தம். அது ஸோமாஸ் கந்த வடிவம்.

‘ஏல வார்குழ லிறைவிக்கு மெம்பிரான் றனக்கும்
பால னாகிய குமரவே ணடுவுறும் பான்மை
ஞால மேலுறு மிரவோடு பகலுக்கு நடுவாய்
மாலை யானதொன் றழிவின்றி வைகுமா றொக்கும்’

என்றது கந்தபுராணம். ஸோமன் – உமாநாதன், அவனே பார்வதீபதி. அவன் ஸ்கந்தாவதாரத்தின் பொருட்டுப் பார்வதீ பதியானான். அவ்வவதார நோக்கம் நம: பார்வதீ பதயே யென்பதி லுண்டு. ஆகலின் அத்தொடரால் ஸ்கந்த வணக்கமுஞ் செய்யப்பட்டதாயிற்று.

ஸ்கந்தன் இளையோ னெனப்படுவான். இளையோன் கனிஷ்டன். ஜ்யேஷ்டனின்றிக் கனிஷ்டனில்லை. ஸ்கந்தனுக்கு ஜ்யேஷ்டன்மார் அதாவது தமையன்மார் மூவர். அவர் விநாயகர், பைரவர், வீரபத்திரர் என்பார். அத்திருக்குமாரர் நால்வரும் பரமசிவனின் மூர்த்தி பேதங்களே.

‘உருவம்வே றன்றி யைந்து
முகனறு முகனென் றோதுந்
திருவுரு விரண்டன் மாட்டுஞ்
சிவமெனும் யாமே மன்ற
பொருவிலா ருயிராய் நிற்பேம்
பொலிந்தவிவவ் வுருவி னினறுந்
தருவர மவண தாங்குத்
தரும்வர மிவண தாமே’

என்றது தணிகைப் புராணம். சிவபிரானே ஸ்கந்தரைக் குறித்து அங்ஙனம் சொன்னார். மற்ற மூவர் விஷயத்திலும் அதுவே உண்மை. இளையோனை வணங்கினார் மூத்தோரையும் வணங்கினோரே. ஆகலின் இளையோன் வருதற்பொருட்டுப் பார்வதீபதியாயினாரை வணங்குவது இளையோனுக்கு மாவதுபோல் அம்மூவருக்கு மாவது காண்க.

கணவனோடு கூடி வாழ்கிறாள் ஓ ருத்தமி. ஆயினும் அவன் அவளுடம்புக்கே நாயகன். சிவபிரானொருவரே எல்லா வுயிர்களுக்கும் போல் அவளுயிர்க்கும் நாயகர்.

‘கொழுநன் யாரினு மினியவ னென்று கூறுவரக்
கொழுந னிவ்வுடற் குரியவன் குறிக்கி லாருயிர்க்குக்
கொழுநன் றந்¨தாய் செல்வமு மேனவுங் கொன்றைக்
கொழுந னைத்தொடைக் குளிர்சடைச் சிவபிரா னென்றும்’

என்றது காஞ்சிப் புராணம். பார்வதிக்குமாத்திரம் திருமேனியும் உயிரும் வேறுவேறு பொருள்க ளல்ல. பொருளால் அவ்விரண்டும் ஒன்றே. அவ்வுண்மை இலக்குமி சரஸ்வதி முதலிய வேறு பெண்டிருள் யார்க்குங் கிடையாது. அவர்க்கெல்லாம் உடலும் உயிரும் பொருளால் வேறு தான். அவருடனுக்கு நாயகர் விட்டுணு பிரமன் முதலியோர். உயிர்க்குச் சிவனொருவனே நாயகன். பார்வதி விஷயத்தில் சிவனார் அவளுடலுக்கு நாயகரா? உயிருக்கு நாயகரா? என்ற வினாவுக்கே இடமில்லை. அவ்விரண்டிற்கும் அவரே நாயகர். ஆகலின் அவளொருத்தியே பெண்ணினல்லாள். அவ்வம்மைக்குப் பிரம விஷ்ணுவாதி சமஸ்த சீவரும் புத்திரர். ஆகலின் அவள் ஜகந்மாதா.

‘தெய்வந் தொழாஅள் கொழுநற் றொழுதெழுவாள்
பெய்பெயனப் பெய்யு மழை’

என்றது திருக்குறள். அவ்வம்மையளவில் அது நூற்றுக்கு நூறு உண்மை. அவளுக்குத் தெய்வமுங் கொழுநனும் ஒருவரே யாகலின். பதிக்குச் செலுத்தப்படும் வணக்கம் பத்தினி தனக்குஞ் செலுத்தப்பட்டதாகக் கொண்டு மகிழ்வாள். ஆகலின் அத்தொடரால் பார்வதி தேவியாரும் வணங்கப்பட்டவரானார்.

மணமகள் வீட்டிற் கலியாணம் நடந்தது. அவள் பிறந்த ஊரில் மணமகன் உலவுகிறான். அவனைத் தெரியாதாரும் அங்கிருப்பர். அவர் இவன் யார்? எனத் தமக்குள் வினவிக் கொள்ளலாம். அவனைத் தெரிந்தானொருவன் அவரு ளிருந்தால் அவன் ‘இவன்றான், இன்னானின் மகளுக்கு மாப்பிள்ளை’ யெனப் பெண்ணை முதலில் அறிமுகப்படுத்தி விடைதருவான். சிவபிரான் கலியாணமும் பெண்வீட்டில் நடந்தது. சைவசம்பிரதாயம் அது. அதனை விளக்கவும் அவர் பார்வதீபதி யெனப்பட்டார்.

கேனம் என்பது ஓ ருபநிஷத்து. அதில் ஒரு வரலாறுண்டு. பிரம விஷ்ணுவாதிதேவருக்கும் அசுரருக்கும் போரொன்று நடந்தது. வென்றார் தேவர். அவர் ஓரிடத்திற் கூடினார். ஒவ்வொருவரும் தாமே அசுரரை வென்றதாகப் பெருமை பேசிக் கொண்டனர். அவர்க்குள்ளேயே சண்டை வருவதுபோ லிருந்தது. அப்போது பரமசிவனார் ஓர் இயக்க வடிவில் வந்து ஆகாயத்தில் நின்றுகொண்டு அத்தேவர் குழுவில் துரும்பொன்றை வீசி அவரைப் பார்த்து ‘நும்முள் யார் அத்துரும்பை சிதைக்கின்றனரோ அல்லது அசைக்கவாவது செய்கின்றனரோ அவரே அசுரரை வென்றவர்’ என்று கூறினார். அவரவர் அத்துரும்பில் தம் ஆயுதங்களைச் செலுத்தினர். அவனன்றி ஓரணுவும் அசையாதன்றோ? ஒருவராலும் அத்துரும்பை ஒன்றுஞ் செய்ய முடியவில்லை. வெட்கத்தால் அவர் தலை இறங்கியது. பிறகு அண்ணாந்து பார்த்தாரவர். அவ்வியக்க வடிவம் நின்றவிடத்தில் உமாதேவியார் நின்றார்.

அவ்வுபநிஷத்து அவரை
‘பஹ¤சோபமாநா முமாம் ஹைமவதீம்’ எனக் கூறிக் கெளரவிக்கின்றது. ஹைமவதி யென்றாலும் பார்வதி யென்றாலும் பொருளொன்றே. தேவர் அவ்வம்மையாரை நோக்கித் தாயே எம் செருக்கைத் துரும்பொன்றில் அழித்த அவ்வியக்க வடிவினர் யார்? அவரை எம்மால் அறிய முடியவில்லை. நீரே எமக்கு அறிவித்தருளல் வேண்டும் என வேண்டினர். அவ்வடிவில் வந்தவர் பரமபதியாகிய சிவபிரானே என்றார் அம்மையார். தாயே பிள்ளைக்குத் தந்தையை காட்ட வல்லாள். உண்மையில் அசுரரை வென்றது உள்ளிருந்து இயக்குகிற சிவபரம் பொருளே யென்ற ஞானம் அப்போது தான் அத்தேவருக்கு உதித்தது. அவர் அப்பொருளைத் தியானித்துத் தம் இருப்பிடஞ் சேர்ந்தனர். நம: பார்வதீ பதயே என்பதில் அவ்வரலாறு புலனாவது காண்க. கலியாணத்துக்குமுன் பரமசிவனால் மன்மதன் தகிக்கப்பட்டான். அவன் பாணத்துக்கு வசப்படாதவர் அவரொருவரே. அவர் சுவேச்சையால் பார்வதியாரை மணந்தார். அவர் அத்தேவியாருடன் கூடியிருப்பது அவரது போக வடிவம். சமஸ்த சீவரும் போகந் துய்க்க அவர் திருவுளங் கொண்டு எடுத்தது அவ்வடிவம். போககாமிகள் அவ்வடிவத்தை வணங்கிவருக. அவருக்குச் சகல போகங்களுஞ் சித்திக்கும். அவர் பொருட்டும் அத் தொடர் உளதாயிற்று.

இறந்துபோன மன்மதனை அப்பரமனார் தம் கலியாணத்தில் எழுப்பி இரதிக்குக் கொடுத்தார். இரதி மீண்டும் சுமங்கலையானாள். உத்தமிகளாகிய சுமங்கலிகளுக்குத் தாலிப்பாக்கியத்தின் பொருட்டும் அத்தொடர் வேண்டப்படுவதாயிற்று.

அன்றுமுதல் இரதியும் மதனும் உலகில் தமது ஆட்சியை மறுபடியும் நடத்தி வருகின்றனர். ஆகலின் உலகிற்கே பேருபகார மாயிற்று. சிவபிரான் பார்வதீபதியானது. அதனாலும் அம்முழக்கம் சிற்ந்த தென்க.

அகத்தியனாரும் அக்கலியாணத்துக்கு வந்திருந்தனர். ஆனால் கலியாண வேளையில் அவர் அங்கில்லை. சிவனார் அவரைப் பொதிகைக்குச் செல்க என்றார். முனிவர் வருந்தினார். ‘நீ போய்ப் பொதிகையிலிரு. இக்கலியாணக் காட்சியை உனக்கு அங்குக் கொடுப்போம்’ என்றார் பிரானார். அப்படியே நடந்தது. வ்டமொழியோடு தொடர்புடையதாய் அதனை நிகர்த்து தமிழ்மொழி. அதற்கு இலக்கணம் வகுத்த முதலாசிரியர் அம்முனிவர். அவருக்குப் பார்வதீபதியார் தம் கலியாணக் காட்சியை அப்பொதிகையில் வைத்துக் கொடுத்தருளினார். அவர் சங்கற்பத்தால் முனிவர் சிரசிற் கூப்பிய கையினராய் நம: பார்வதீ பதயே என முழங்கி நமஸ்கரித்தார். உடனிருந்த செந்தமிழ் மாணவர். முதலிய அனைத்துச் சைவசீலரின் வாயிலிருந்தும் ‘ஹர ஹர மஹாதேவ’ என்ற முழக்கம் விண்ணதிர வெளியாயிற்று. ஆகவே அக்கலியாணம் அவ்வளவில் பொதிகையிலும் நடந்ததாகக் கொள்ளப்படும். பிற மாகாண மொழிகளின் இலக்கண முதலாசிரியன் மாருக்கு அக்காட்சி வழங்கப்பட்டதென்ற வரலா றில்லை. தமிழ்ச் சைவருக்கு அத்தொடரோடு உளதாகிய தொடர்பு பெரும் பாக்கிய மாகும்.

பிற முழக்கங்கள்

‘ஹர ஹர மஹாதேவ’ என்றதன் கருத்தென்னை?

‘மூவரும் முப்பத்து மூவரு மற்றொழிந்த – தேவருங் காணார் சிவபெருமான்’ என்றது திருவாசகம்.

அத்தனை தேவரும் அக்கலியாணத்துக்கு வந்திருந்தனர். அவர் வாயிலிருந்து மஹாதேவ சப்தம் வந்தது. தேவரெல்லாம் ஏகோபித்துச் சிவபிரானை மஹாதேவ னென்றால் அதுவே அப்பிரானது முழுமுதற்றன்மைக்குச் சான்று. அக்கலியாணம் அதற்கொரு தக்க சந்தர்ப்பமாயிற்று. அச்சான்றின் தரம்

‘வாது செய்து மயங்கு மனத்தரா
யேது சொல்லுவி ராகிலு மேழைகாள்
யாதோர் தேவ ரெனப்படுவார்க்கெலா
மாதே வன்னலாற் றேவர்மற் றில்லையே’

என்ற தேவாரத்தாலும் அங்கீகரிக்கப்பட்டது. சிவபிரானே முழுமுதற்கடவுளென்ற நிச்சயபுத்தியை விட்டு அவரை வணங்குவதாற் பயனென்னை? ஹர என்பதும் மஹாசங்காரக் கடவுளாகிய அப்பிரானுக்கே பெயர். ‘ப்ரபுர் ஹர:’ என்றது பதிவாக்கிய சிவஞானபோதம். ‘தேவர்களாகிய எங்களுக்கெல்லாம் தனி முதற்தேவர் நீரே. அதனால் நீரே மஹாதேவர். எமக்கு இருந்துவருந்துயரத்தை ஹரிக்கும் பொருட்டே நீர் பார்வதீபதி யாயினீர்’ என அத்தேவர் கூட்டம் துதித்தனர். ஹர ஹர மஹாதேவ என்ற பிரதிகோஷம் அதை விளக்க எழுந்தது. மெய்யடியார் கூட்டம் ஹர ஹர முழக்கமே செய்வதைப் பெரிய புராணத்திற் பலவிடங்களிற் காணலாம்.

சிற்சபேசா என்றா லென்னை? அது சித் + ஸபா + ஈசா எனப் பிரிப்படும். சித் – ஞானம், ஸபா – அம்பலம், ஈசன் – ஆள்பவன். சிவசிதம்பரம் என்பதும் சிவ + சித் + அம்பரம் எனப்பிரிந்து அப்பொருளே தரும் சிவன் – இன்பஞ் செய்பவன். சிற்சபை, சிதம்பரம், சிதாகாசம், சிற்றம்பலம் எல்லாம் ஒன்றே. அத்தனைக்கும் பொருள் அருளே. அருளால் ஆள்பவன் ஈசன். அருளால் இன்பஞ்செய்பவன் சிவன். அருளே பார்வதி. ‘நாம் சைவ நீதி தவறித் தக்க யாகத்துக்குச் சென்றோம். ஆள்பவராகிய அவ்வீசனார் நம்மைத் தண்டித்தார். அது மறக்கருணை. இக்கலியாணம் நம்மைச் சைவநீதியில் நிறுத்தியது. இன்பஞ் செய்பவராகிய அச்சிவனார் நமக்குத் துன்பந் துடைத்து இன்பஞ் செய்துவிட்டார். இது அறக் கருணை’ எனக் கூறி அத்தேவர் மகிழ்ந்தார். அதை விளக்கவே அவ்விரு முழக்கங்களும் உளவாயின.

‘கார்த்திகேய நாம ஸங்கீர்த்தனம்’ என்ற முழக்கம் ஏன் கார்த்திகேயனுடைய பெயரை நன்றாகச் சொல்லுதல் என்பது அதற்கருத்தம். குமரன் அவதரித்ததும் அவனுக்கு முதலிற் பாலுட்டியவர் கார்த்திகைப் பெண்டிர். அவனருள் முதலில் அப்பெண்டிர்க்கே கிடைத்தது. அதனால் கார்த்திகேயன் என்னும் பெயரையும் அவன் வகித்தான். அக்கார்த்திகைப் பெண்டிர்க்குப் போல் தமக்கும் அவன் விரைந்து அருள்பாலிக்கவேண்டுமென அத்தேவர் விண்ணப்பித்தனர். அவ்வுண்மை அம்முழக்கத்தில் உள்ளது. ஸுப்ரஹ்மண்யோம் என்பது ஸு + ப்ரஹ்ம + ந்யம் + ஓம் எனப் பிரிபடும். ஸு – சுகம், ப்ரஹ்ம – பெரிய பொருள், ந்யம் -வேறு காணப்படுவது. ஓம் பிரணவம். பெரிய பொருளிலிருந்து வெளிப்பட்டுச் சுகமயமா யிருப்பது. அது பிரணவப் பொருள் என்பது கருத்து. சாமவேதமும்

‘ஸுப்ரஹ் மண்யோம் ஸுப்ரஹ் மண்யோம்
ஸுப்ரஹ் மண்யோம்’

என முழங்கும் (காஞ்சி புராணம்)

‘எக்கலைக்கும் பூதங்க ளெவற்றினுக்கும்
பிரமனுக்கு மீச னென்னத்
தக்கமுதல் பரப்பிரமஞ் சதாசிவனோ மென
வேதஞ் சாற்று மல்லான்
முக்கனல்சூழ் வேள்வியிற்சுப் பிரமணிய
னோ மெனவு முக்காற் கூறு
மிக்கருத்தை யறியானை யெவ்வாறு
விடுவிப்ப தியம்பு மன்னோ’

என அதனை எடுத்துக் காட்டிற்று. பிரணவம் சிவ நாமத்தைத் தொடர்ந்து வருவது

‘சிவோமே அஸ்து ஸதாசிவோம்’ என்ற சுருதியிற் காணப்படும். பிரணவம் செபிப்பவரைக் கரையேற்றுகிற மந்திரம் கரையேறத் துடித்தார் தேவர். முருகன் சிவனாரின் வேறல்லாதவெனென்பதைக் கருத்தில் வைத்துச் சிவஸ¤ப்ரமண்யோம் என முழங்கினாரவர்.

சூரசம்மார மாயிற்று. குமாரக் கடவுளும் அமைதி பெற்றருளினார். வல்லீதேவியார் திருமணமும் நடந்தது. அவரது திருவவதார லட்சியம் அத்திருக்கலியாணத்தோடு நிறைவெய்துகிறது. அதுகுறித்தே அக்கலியாண மூர்த்தியின் தியானம் கோஷமாயிற்று. வல்லீகாந்த ஸ்மரணம் என்பதற்கு வள்ளிதேவியாரின் கணவனாரைத் தியானித்தல் என்பது பொருள்.

அந்நான்கு இரட்டை முழக்கங்களும் ஒருவாறு விளக்கப்பட்டன. இனி நம சப்தம் காயத்தொழில். ஸங்கீர்த்தன சப்தம் வாக்குத் தொழில். ஸ்மரண சப்தம் மனத்தொழில். நம: என்பதோடு வரும் ஸங்கீர்த்தன ஸ்மரணங்களே பொருளுடையன வாகும். அது முன்னுங் கூறப்பட்டது.

இதுவரை கூறப்பட்டவற்றைச் சைவசமூகம் சிந்திக்க. சிந்தித்தால் சைவசமய பாரம் பரியம் சிறந்த அர்த்த வைபவ முடையதென்பது புத்தியி படாமற் போகாது. ஆகலின் சந்தர்ப்பம் நேர்ந்தபோ தெல்லாம் முழங்கத் தகுவன அவ்விரட்டைகளே யாம். அவற்றை முழங்குவதால் இம்மைப்போகங்கள் கைக்கூடும். பிறகு விரக்தி நிகழும். சரீரம் தளையென்பது புலனாம். அதனை அறுத்தெறியும் புத்தி வரும். அதற்கு உரமளிப்பன அவ்விரட்டைகளே. அவற்றை முழங்கினால் அத்தனை அறுபடவே செய்யும். உயிரும் விடுதி பெறும். அவ்விடுதியில் அவ்வுயிர்க்கு இருப்பிடம் பார்வதீபதியாரின் திருவடி நீழலே; அங்கே கிடைப்பது இறவாத இன்பம்.

தென்னாடும் எந்நாடும்

பாரத தேசத்தின் தென்கோடிப்பகுதி தமிழகம். அதில் தமிழர் வசிக்கின்றனர். அவருட் சைவ சமயத்தைச் சார்ந்தவரு மிருப்பர். பிறசமயத்தைச் சார்ந்தவருமிருப்பர். சைவசமயத் தமிழருள் நேர்மையான தமிழ்ப் பற்றுடையார் பலப்பலர். ஆனால் சென்ற சில வருடங்களாக ஒருவகைத் தமிழ்ச் சைவர் இருந்து வருகின்றனர். சைவசமயக் கூட்டங்களிற் புகுந்து சைவசமயப் பிரசாரங்களும் அவர் செய்வதுண்டு. புதுமையாற் கவ்வப்பட்டா ரவர். அதனால் அவர் இங்கு நவீனரெனப்படுவார். அந்நவீனருக்கு ஒரு சாதியினர் ஆகாதவர். வடமொழி அச்சாதியினரின் உடைமையாம். அம்மயக்கத்தால் அதனையும் வெறுப்பாரவர். அவ்வெறுப்பே அந்நவீனரிடம் தமிழ்ப்பற்றாக உருக்கொண்டது. அதனால் அம்மொழியிலுள்ள பரசிவ வாக்காகிய வேத சிவாகமங்களையும், அவற்றின் வழிவந்த நூற்றுக்கணக்கான பிறசைவநூற்களையும் அவர் சோர விட்டனர். சைவசமய தெய்வம் சிவபெருமான். அவருக்கு அம்மொழியிற் சிறந்த நாமங்கள் பல வுள. அவையும் அந்நவீனரின் வெறுப்புக்கு இலக்காயின. சைவமுந் தமிழுந் தழைத்தினிதோங்குக என ஆரவாரிப்பாரவர். அவ்வாக்கியமே அவர் போக்கைக் காட்டும். சைவம் உண்மையிலேயே தழைத்தோங்க வேண்டுமாயின் வடமொழியும் தழைத்தோங்க வேண்டும். ஏன்? அதிலும் வேதசிவாகமாதி சைவநூற்கள் எண்ணிறந்தன. அவற்றின் பயிற்சியும் சைவருக்கு அவசியம். அ·தில்லாவிட்டால் அவற்றைப் போற்ற முடியாது. முடியாதாகவே சைவத்தைத் தழைத்தோங்கச் செய்வதுஞ் சாத்தியமன்று. சமய நூற்களைத் திறம்படக் கற்றுச் சமயத்தை வரம்பு தவறாமல் ஆசரித்தலே அவற்றைத் தழைத்தோங்க செய்தலாம். ஆனால் அவ்வாக்கியத்தில் தமிழோடு வடமொழி சேர்க்கப்படவில்லை. நவீனருக்கு அம்மொழிப் பயிற்சி அநாவசியமா? ஆமெனில் அம்மொழிச் சைவநூற்களை அவர் வெறுக்கின்றா ரென்பதிற் சந்தேகமில்லை. தமிழ் தழைத்தோங்குக என்றாரவர். அம்மொழியில் வேற்றுச் சமய நூற்களும் உள. அவர் அவற்றையுங் கற்று அம்மொழியைச் சுவைக்க வேண்டுமென விரும்பியவரேயாவர். வடமொழியை அலட்சியங் செய்வதால் பல சைவ நூற்கள் பயிலப்படாமற் போகின்றன. தமிழ் தழைத்தோங்குக என்றால் வேற்றுச் சமய நூற்களும் ஆதரிக்கப்படுகின்றன என்பதாகும். சைவமுந் தமிழுந் தழைத்தோங்குக என்றால் தமிழே தழைக்க வேண்டும். அதற்குத் துணை புரியுமளவில் சைவந் தழைப்பது போதும் என்பதே கருத்து. சைவமும் தமிழ் வடமொழிகளுந் தழைத்தினி தோங்குக என்றாலோ சைவமே தழைத்தோங்க வேண்டும். தமிழும் வடமொழியும் சைவநூற்கள் நிரம்பிய வாகலான் அந்நூற்களைப் பாதுகாத்தற் பொருட்டும், பயிலுதற் பொருட்டும். பிற்காலச் சந்ததிகளுக்கு உதவும்படி செய்தற் பொருட்டும் அம்மொழிகளும் தழைத் தோங்கவேண்டு மென்பதே கருத்தாய்முடியும். இருமொழிகளுந் தழைத்தோங்கவேண்டு மென்பதே கருத்தாய் முடியும். இருமொழிகளுந் தழைத்தால் தமிழிலுள்ள சைவநூற்கள் சிதையா, பாதுகாப்பு பெறும். பொருள் விளக்க மெய்திச் சைவ மக்களுக்கு நல்ல பயனைத் தரும். வடமொழியை உதாசீனம் பண்ணிவிட்டால் அம்மொழி வாழமற்போகாது. அவ்வுதாசீன புத்தியால் தமிழ் பாதக மடையும். அதிலுள்ள சைவநூற்கள் நவீனர் செய்யும் விபரீதார்த்தங்களால் சீர்குலையும். சைவ சமயத்தின் சொரூபங் கண்டுகொள்ளப்படாமல் சைவ சமூகம் சிதறுண்டுபோம். இப்போதே அக்கேடு தலை காட்ட லாயிற்று. கண்ணுடையார் அதைக் காண்கின்றனர்.

2 thoughts on “நம: பார்வதீ பதயே

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s