கற்பு என்னும் திண்மை

பதிப்புரை

உயிர்கள் பல. அவையனைத்திற்கும் பரமசிவன் பல உடல்களைக் கொடுத்தருளினார். அவ்வாறு படைக்கப்பட்ட உயிர்களில் மனிதன் ஒருவன் மட்டுமே குடும்பமென ஒன்றை அமைத்து ஒழுக்க நெறியில் வாழ்கிறான். நம் முன்னோர் காலத்தில் குடும்பவாழ்வுக்கெனச் சில நியதிகள் கடைப்பிடிக்கப்பட்டு வந்தன. அவற்றுள் “கற்பு” என்பது பெண்பாலாருக்கு மட்டில் விதிக்கப்பட்ட ஒன்று. பண்டைக்கால வழக்கில் மனைவியை “அனுசாரிணி” (பின்பற்றுபவள்) எனக் குறிப்பிட்டு வந்தனர். ஆசிரியர் திருவள்ளுவ தேவநாயனாரும் “கொழுநற்றொழுதெழுவாள்” என்று குறிப்பிட்டார். இருபாலாரும் ஒருவரையொருவர் தொழவேண்டுமெனக்கூறினாரில்லை. அவ்வாறு ஆணுக்கு முதன்மையும், பெண்ணுக்கு அடங்கிய நிலையுமே பண்டைக்காலச் சைவத் தமிழரது கொள்கையாயிருந்தது என்பது

“கற்பெனப்படுவது கரணமொடு புணரக்
கொளற்குரிமரபிற் கிழவன் கிழத்தியைக்
கொடைக்குரி மரபினோர் கொடுப்பக்கொளலே”

என்னுந் தொல்காப்பியச் சூத்திரத்தானும் பெறப்படும்.

இவ்வாறு கொடைப் பொருளாகப் பெண்ணைவைத்த பெருநோக்கம் அவள் அபலை; ஆண்துணையின்றி வாழ இயலாதவள்; இயற்கையிலேயே அவ்வாறமைக்கப்பட்டிருக்கிறா��
்; ஆதலின் அவளுக்குப் பாதுகாப்பு அவசியமென்பதே.

அப்பெரு நோக்கத்தின் உட்கிடையை உணராத நவீனர் சிலர் இருபாலாரின் சமத்துவம் பற்றிப் பலபடப் பேசிக் கற்பு எனப்படுவது பெண்ணை நிரந்திர அடிமையாக்கச்செய்யும் சூழ்ச்சியெனப் பிரச்சாரம் செய்தனர். அப்பிரசாரத்தில் மயங்கிய மக்கள் மாக்கள் ஆயினர்.

அறிஞர் அதைப் பொறுப்பரோ? அவ்வப்போது அறிவுரைகள் பல வழங்கினர். அவருள் சைவசாத்திர வல்லுநரும், மும்மொழிப் புலவரும், நமது சபைத் தலைவருமான சித்தாந்த பண்டித பூஷணம் சிவஸ்ரீ. ஆ. ஈசுரமூர்த்திப் பிள்ளை அவர்கள் 1947-ல் எழுதி வெளியிட்டுள்ள “சுயமரியாதையியக்கச் சூறாவளி’ என்ற நூலில் “இருபாலாரின் சமத்துவம்” “கற்பு” என்ற இருதலைப்புகளில் தக்க அறிவுரைகள் வழங்கியுள்ளார்கள். ஆனால் அந்நூல் வினாக்களாலேயே ஆக்கப்பட்டிருத்தலால் அதற்கொரு அநுபந்தம் அவசியமாயிற்று. மேலும் அந்நூல் வெளிவந்தபின் பல பிரமுகர்களால் அவ்வப்போது கூறப்பட்ட கருத்துக்களையும் சீர்தூக்கி கற்பின் அத்தியாவசியத்தை உணர்த்த வெண்ணிய இந்நூலாசிரியர் தாம் ஆசிரியராயிருந்த “சமய சாதனம்’ பத்திரிக்கையில் “கற்பு என்னும் திண்மை” என்ற தலைப்பில் மூன்று தலையங்கங்கள் எழுதினார்கள் அதைக் கண்ணுற்ற நம் சபையினருக்கு இ·து ஒரு நூல் வடிவில் வெளிவந்தால் சமூகத்துக்கு நன்மை ஏற்படும் என்ற கருத்து ஏற்பட்டது. எனவே ஆசிரியர் அவர்கள் அனுமதியுடனும் அவர்களே செய்துள்ள சில திருத்தங்களுடனும் புத்தக வடிவில் வெளியிடப் பெறுகின்றது.

இந்நூல் வெளியிடவாகும் செலவினை நன்கொடை மூலம் கொடுத்துதவிய அன்பர்கள் குறிப்பாக இ.அமராபதி நாடார் உயர் துவக்கப்பள்ளி நிர்வாகியான திருவுடைச் செல்வருக்கும் சபை தனது இதயங்கலந்த நன்றியைச் செலுத்துவதுடன், அவரனைவருக்கும் சகல சம்பத்துக்களையும் அருள ஸ்ரீமத் கோமத்யம்பா சமேத ஸ்ரீசங்கரலிங்கப் பெருமான் திருவடிகளைப் பிராத்திக்கிறது.

நூலாசிரியர் இன்னும் நீண்ட காலம் வாழ்ந்து நமக்கு வழிகாட்டியருளத் திருவருள் சுரக்குமாறு ஸ்ரீசிவபிரானாரின் உபய சரணாரவிந்தங்களை வாழ்த்துகிறோம்.

சைவமக்களனைவரும் இவ்வரிய நூலைப்பயின்று பயன் பெறுவதோடு சபையின் இன்னேரன்ன பணிகளுக்கு ஊக்கமளிக்க வேண்டுகிறோம்.

மேன்மைகொள் சைவநீதி விளங்குக உலகமெல்லாம்.

ஸ்ரீமத் மாதவச் சிவஞானசுவாமிகள் திருவடி வாழ்க.

சங்கரன்கோவில் சைவ சித்தாந்த சபையார் .5-6-1970

கற்பு என்னும் திண்மை

கல் என்பது வினைப்பகுதி. அது விவ்விகுதி பெற்றுக் கல்வி என்றும், புல்விகுதி பெற்றுக் கற்பு என்றும் ஆகும். கல்வியும், கற்பும் தொழிற் பெயர்கள். அவற்றின் பொருளும் ஒன்றே.

ஆனால் கல்வியுள்ளவனைக் கற்புள்ளவன் என்றும், கற்புள்ளவளைக் கல்வியுள்ளவளென்றும் வழங்குவதில்லை. கல்விக்கும் கற்புக்கும் வழக்கிலே பொருள் வேறுபடுகிறது. வேள் என்பது வினைப்பகுதி. வேட்கை, வேள்வி என்பன அதன் தொழிற் பெயர்கள் ஆயினும் தாகத்தை வேட்கை என்பதன்றி வேள்வி என்பதில்லை. யாகத்தை வேள்வி என்பதன்றி வேட்கை என்பதில்லை. கல்வியும் கற்பும் அங்ஙனமேயாம் கல்வியுடைப் பெண்களெல்லாம் கற்பு நெறியினர், கற்புநெறிப் பெண்களெல்லாம் கல்வியுடையவர் என்று சொல்ல முடியாது. ஆங்கிலத்தில் கல்வி Education எனவும் கற்பு Chastity எனவும்படும்.

கல்வி ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் பொது ஆனால் கற்புப் பெண்ணினிடமே வற்புறுத்தப்படுகிறது. ஒரு பெண் முறைப்படி மணஞ்செய்து கொடுக்கப்படுமுன் எந்த ஆணையும் மனத்தாலும் தீண்டக்கூடாது. தீண்டல் ஈண்டு இடக்கரடக்கல். மணமும் அவளுக்கு ஒரேதடவைதான் அனுமதிக்கப்படும். மணத்தின் பின் அவள் மனைவியும், அவளை மணந்தவன் கணவனுமாகி ஒருவரை யொருவர் தீண்டிச் சுகித்து வாழலாம். அவள் இளமையில் விதவையாதலுமுண்டு. அது நேர்ந்தால் அவளுக்குச் சாங்காறும் வைதவ்யமே விரதமாகும், அவளே கற்புள்ளவள்.

“தற்காத்துத் தற்கொண்டாற் பேணித் தகைசான்ற
சொற்காத்துச் சோர்விலாள் பெண்”

“பெண்ணிற் பெருந்தக்க யாவுள கற்பெனுந்
திண்மையுண் டாகப் பெறின்”

என்றார் வள்ளுவர். அச்சம், நாணம், மடம், பயிர்ப்பு என்பன பெண்ணியல். அவளிடமே அக்கற்பு என்னுந் திண்மை இருக்கமுடியும்.

அக்கம் பக்கத்துப் பெரியோர் ஒருத்தியை இவள் கற்புள்ளவள் என அவள் நடையால் கருதி மதித்துப் புகழ்வர். அப்புகழ்தான் வள்ளுவர் சொன்ன ‘தகைசான்ற சொல்’ என்பது ஆனால் ‘இவளிடம் கற்பு இருப்பதை நான் காண்கிறேன்’ என யாராலுஞ் சொல்ல முடியாது. அதாவது கற்புக்கு Eye-witness இல்லை என்பது. மனைவியின் கற்புக் கணவனுக்குத் தோன்றாது. அன்புக்காவது புன்கணிர் பூசல் தரும். கற்புக்கு அதுதானுமில்லை. அதனால்

“பொய்யுடை யொருவன் சொல் வன்மையினால்
மெய்போலும்மே மெய்போலும்மே”

என்றபடி கற்பில்லாதவளும் தன்னைக் கற்புடையவள் போற்காட்டிச் சமூகத்தில் மதிப்புப் பெறலாம்.

‘மெய்யுடை யொருவன் சொல்லமாட்டாமையாற்
பொய்போலும்மே பொய்போ லும்மே’

என்றபடி கற்பரசி தன்னையிகழ்வார்முன் தன்கற்பைக் காட்டித் தற்காத்துக்கொள்ள மாட்டாமல் பல சந்தர்ப்பங்களில் தவிப்பாள். அதனாலன்றோ ஒரு மைந்தன் தன் தந்தையைச் சுட்டி ‘இவன் தான் என் தந்தை என்பதை நான் எப்படிக் காண்பது?’ எனக்கூறித் தன் தாயின் கற்பைச் சந்தேகிக்கிறான். ஒருவன் தன் மைந்தனைச் சுட்டி ‘இவன் என் மகன்றான் என்பதை நான் காண்பது எப்படி? எனக் கூறித் தன் மனைவியின் கற்பைச் சந்தேகிக்கிறான் இப்படித் தாயென்றும், மனைவியென்றும் பாராமல் அவர்கற்பைச் சந்தேக ஸ்தானத்தில் வைத்துப்பேசுவது பகுத்தறிவு வாதமாம். அப்படிப்பேசும் ஆண்களின் தொகை பெருகி வருங்காலம் இது. இலச்சைகெட்ட அவ்வாண்கள் மற்றைப் பெண்களைப் பழிபேசப் பின்னிடுவரா? உத்தமத் தாயைச் சந்தேகிக்கும் மைந்தனுக்கு அத்தாயாலும், உத்தம மனைவியைச் சந்தேகிக்கும் கணவனுக்கு அம்மனைவியாலும் தம் கற்பொழுக்கத்தை நிருபிக்க உலகில் வாயில் என்னவுண்டு?

ஈசுர சந்திர வித்யாசாகர் என்பவர் ஒரு வங்கர், அவர் அறுதலி மணத்தை ஆதரித்தார். அம்மட்டில் அவர் நின்றிலர். மறுமணஞ் செய்துகொண்ட அவளுக்க முதற் கணவனது ஆஸ்தியிலும் பங்கு வேண்டுமென்பது அவர் வாதம். அதற்கு நீதிபதி

‘A widow’s right to succession is based on the ground that she is half of the body of her deceased husband and she is capable of confering spiritual benefit on him. When she remarries, she ceases to be half of the body of her late husband or to be able to confer spiritual benefit on him and she becomes the wife and half of the body of her new husband. The reason therefore for getting the estate of the deceased husband disappears’ என மறுப்புரைத்தார்

‘It is mischievous because according to a well settled rule of Hindu law unchastity does not involve any fortfeiture of the right of inheritance. If illegal and anti-social indulgences did not entail such fortfeiture, why should a legal marriage incur it? Surely this particular rule put a premium on unchastity by insisting that so long as a widow satisfied the condition of not marrying, she could have both sexual gratification and pecuniary advantage. But the moment she determined to act like an honourable and upright woman, she was punished for her integrity by being deprived of her rights’ என்பது அம்மறுப்பை மறுத்தெழுந்த வாதம். அவ்விரண்டு பகுதியையும் 8-12-1963.The Sunday Standard இல் காண்க. ‘ஹிந்து சட்டத்தில் (Hindu Law)மனைவி கற்பிழந்தவளானாலும் அவள் கணவன் சொத்து அவளுக்கு மறுக்கப்படுவதில்லை சட்ட விரோதமான, சமுக விரோதமான அவளது சுவேச்சை அவளுக்கு அவ்வாஸ்தியை இழப்பியாமலிருக்கும் போது, அவள் அறுதலியாகி மறுமணஞ் செய்துகொண்டால் அந்த மணமாத்திரம் அம்முதற் கணவனது ஆஸ்தியை அவளுக்கு எப்படித் தடை செய்யும்? அறுதலி அறுதலியாகவே இருந்துகொண்டு நடைதவறவும், அவ்வாஸ்தியைச் சுவீகரிக்கவும் அவ்விதி (Rule) யால் இடம் பெறலாம். ஆனால் அதே விதி அவள் கெளரவமாய், நேர்மையாய் மறுமணஞ்செய்துகொள்வாளானால் அவளுக்கு அம்முதற் கணவனது ஆஸ்தியைத் தடுக்கிறது என்பது அவ்வாதத்தின் கருத்தாகும். இந்நாட்டில் பெண்ணுக்கு மறுமணம் அநுமதிக்கப்படாத சமூகங்கள் பல. அச்சமுகச் சுமங்கலி குடும்ப கெளரவத்தையே நாடி வாழ்வாள். நடைதவற அவள் உள்ளம் இடம் கொடாது. பெண்ணியலிற் பயின்ற உள்ளம் அது. அதற்கு வாய்ப்பாகவே அச்சமுகச் சூழல்களும் அமைக்கப்பட்டிருக்கும். அங்குக் குடும்பப் பெண் தவறுவது மிக அருமை பெண்ணைவிடப் பெண்ணின் கற்புள்ளமே அதிமுக்கியம் விதவையும் உத்தமியாய்த்தான் வாழ்வாள். வைதவ்விய விரதங்காத்தல் அவளுக்குக் கண்ணியமான வாழ்க்கை வள்ளுவர் சொன்ன ‘சோர்விலாள்’ அவளே அவற்றையெல்லாம் சிந்திக்கவில்லை அவ்வாதம். ஆகலின் அது அருகிய நிகழ்ச்சிகளை அதிகம் நடப்பனவாகக் கொண்டு விவகரிக்கிறது. கற்பை நிருபிக்கவும் புலப்படுத்தவும் முடியாத காரணத்தால் பெண்ணுலகைத் தாராளமாகச் சந்தேகித்து விவகரிக்கிறது வள்ளுவர் சொன்ன ‘பெண்’ ணரசிகள் உலகில் இல்லாமலே போமாறு விவகரிக்கிறது; உருவத்தால் மாத்திரமான பெண்களை அதிகப்படுத்த விவகரிக்கிறது: விதவையின் உள்ளத் திட்பத்தைக் குலைக்கவும் அவளுக்குப் பல ஆண்களைக் கணவன்மாராகக் கூட்டிவைக்கவும் விவகரிக்கிறது தொகுத்துக் கூறின், அவ்வாதம் சுமங்கலியையும், மறுமணத்துக்கிசையாத விதவையும் அவமானப் படுத்துவதாகும். வேற்று வர்க்கப் பிராணிகள் சிலவற்றின் பெட்டைகளிற்றானும் கற்பு உள்ளது எனச் சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் மனித வர்க்கத்துப் பெண்ணினிடம் கற்பு இருப்பதைச் சிறிதேனும் அங்கீகரிப்பது அவ்வாதத்தில் உண்டா? அதற்கு விடை அறிஞரே சொல்க.

வள்ளுவர் கண்ட பெண் விதவையானால் மறுமணத்துக்கு இசைவாளா? மாட்டவே மாட்டாள். அவள்தான் மானமும், நேர்மையும் உடையாள். மறுமணஞ் செய்து கொண்ட அறுதலியிடமிருந்து ‘சோர்விலாள்’ என்ற இலக்கணம் போயே விட்டது. அவள் ஒருவன்பின் ஒருவனாகப் பல ஆண்களைக் கைப்பிடிக்கக் கூசாள். அவளிடம் கற்புடைமை எப்படியிருக்க முடியும்? விவாக ரத்தானவளும் கிட்டத்தட்ட விதவையே.

தரமான ஆண்மகன் விதவையைக் கண்ணெடுத்தும் பாரான். மானம் என்பது மனிதனுக்கு வேண்டா எனப் பேசித் திரிவார் பலர். அவருட்பட்டவனே அவளைக்கைப்பிடிக்க முந்துவான் புராணங்கள் கதைக்கடல். அறுதலியை மணந்தான் ஒருவன், அவளும் அவனும் கூடிச்சிறக்க வாழ்ந்தனர் என்ற கதையை மாத்திரம் அவற்றிற் காண்டல் அரிது. நம் தேசச் சரித்திரச் சுவடிகளிலும் அ·து அப்படித்தான்.

நல்வினைக்குச் சன்மானமும், தீவினைக்குத் தண்டனையும் பலனாய் வருவது நிச்சயம். அதனை மூலமாகக் கொண்டே உலக அரசுகள் அரசுச் சட்டம் இயற்றித் தம் பிரஜைகளை ஆண்டு வருகின்றன. ஆனால் மெய்ப்பிக்கப்பட்ட குற்றங்களுக்கே அவற்றால் தண்டனைகிடைக்கும். மெய்ப்பிக்கப்படாதனவும், புலப்படாதனவும் ஆகிய குற்றங்கள் உலகிற் கொஞ்சமா? அவற்றைச் செய்பவருஞ் சிலரா? அம்மம்ம! அபரிமிதம். அவர் அரச தண்டனைக்குத் தப்பலாம். ஆனால் தண்டனைக்குத் தப்பவே மாட்டார். அதனை அறிவதே அறிவு. ஆனால் அரச தண்டனையிலிருந்து தப்பினவருக்கு வேறு தண்டனையே கிடையாது என்ற தீர்மான புத்தியுள்ளவரும் உளர். அந்தோ! ஏமாறிகள் அவரே. அவர் அவ்வரச தண்டனையையுங் குற்றத்திற்கெனக் கொள்ளாமல், தப்பத் தெரியாமல் அகப்பட்டுக் கொண்டதற்கேயாம் என்றுதான் கொள்வர். ‘ஓடிப்போனவனுக்கு ஒன்பதாமிடத்தில் வியாழன், அகப்பட்டவனுக்கு அஷ்டமத்திற் சனி’ என்பது பழமொழி. அ·து அத்தீர்மான புத்தியுள்ளவரின் பரம்பரையில் வந்தது போலும். அவர் ஆளும் நாட்டில் அநியாயத்துக்குப் பஞ்சமில்லை. தீவினையார் தண்டிக்கப்படுவது போல் நல்வினையார் சன்மானிக்கப்படுவர், நிருபிக்கப்படாதனவும், புலப்படாதனவும் ஆகிய நல்வினைகளுக்கும் சள்மானம உறுதி. அவற்றுள் பெண்ணுக்குத் தலைசிறந்த நல்வினை அவளது கற்பொழுக்கம் ஒன்றே.

மெய்ப்பிக்கப்படாததும், புலப்படாததும், அரசனிடம் சன்மானம் பெறமுடியாததும் ஆகிய அவ்வொழுக்கத்துக்கச் சன்மானம் உண்டு என்றால் அதனைக் கொடுக்கவும் ஒருவன் வேண்டுமே. கற்புப் பயந்தராத வீண்வேலையன்று. பயனைத்தரும் ஒழுகலாறு. பயன் தராமல் அ·திருப்பதில்லை. ஆகலின் கற்பு வேண்டும் என்ற எண்ணம் அதனைச் சன்மானிப்பவனும் வேண்டும் என்ற எண்ணத்தையும் உண்டாக்கவே செய்யும். அவன் யாராக இருக்கலாம்? மனிதருள் எவனும் அவனாயிருக்கமாட்டான். உள்ளத்தின் தூய்மையையும், திண்மையையும் நேரிற் காணக்கூடிய ஆற்றல் மனிதனுக்கு எந்த விதத்திலுமில்லை. எல்லாருள்ளத்திலும் இருக்கவல்லனாய ஒருவனுக்கே அவ்வாற்றலுமிருக்க முடியும், அவனே அக்கற்பைக் காண்பான். அவன்றான் ஈசுரன். இராமனாதியோரின் வனவாச காலத்தில் சீதையைச் சிறையெடுக்க இராவணன் வந்தான். அவனைக் கண்டு அவள் தீப் பாய்ந்துவிட்டள். அக்கினிபகவான் தந்தைபோலிருந்து அவளை ஏற்றுக்கொண்டான். இராவணன் அவனைக்கோபித்து ‘அவளை என்னிடந் தருகிறாயா? என்னவேண்டும்?’ என்றான். அஞ்சிய அக்கினி மாயையால் ஒரு சீதையை யுண்டாக்கி அவனிடம் கொடுத்தான். அவனும் அம்மாயா சீதையை உண்மைச் சீதையென மயங்கி இலங்கைக்குத் தூக்கிச்சென்று அசோகவனத்தில் வைத்தான். அம்மாயா சீதையை மெய்ச்சீதையென இராமனும் மயங்கி இலங்கைக்குச் சென்று இராவணவதஞ் செய்து அச்சீதையை மீட்டுவந்தான், வரும்போது அவள் கற்பிற் சந்தேகங்கொண்டு அவளை இராமன் அக்கினிப்பிரவேசம் செய்வித்தான். அவளுந தீக்குளித்தாள். அக்கினி அம்மாயா சீதையை வாங்கிக்கொண்டு தன்பாலிருந்த மெய்ச் சீதையை இராமன் முன்விட்டு ‘இவள் கற்பு நெறி தவறாத உன்மனைவியாகிய மெய்ச்சீதை இன்று வரை என்னால் காக்கப்பட்டாள். இவளை ஏற்றுக்கொள்’ என்றான். அப்போதும் அவன் சந்தேகம் நீங்கவில்லை. அவன் முன் பிரமன், உருத்திரன், காலஞ்சென்ற தசரதன் தோன்றி அவளது கற்பு நெறிக்கச் சாட்சி கூறினர். பின்னர் அவனும் அவளை ஏற்றுக் கொண்டான். இச்சரிதப் பகுதியைக் கூர்மபுராணம், இராமன் வனம் புகுந்த வத்தியாயம் செய்யுள் 58, இராவண வதை யத்தியாயம் செய்யுள் 103,104 இல் காண்க. இந்நிகழ்ச்சி அவ்வீசுரனே அல்லது அவனருள் பெற்ற தெய்வங்களே பெண்ணின் கற்பொழுக்கத்துக்கு Eye-witness ஆவார், சன்மானங் கொடுப்பவராவார் என்பதைக்காட்டுகிறது. ஆகலின் கற்பரசி அவ்வீசுரனை விசுவசித்தே ஆகவேண்டும். கற்பொழுக்கமும் ஈசுரவிசுவாசமும் தம்முள் தொடர்புடையன. ஒன்றிருக்குமிடத்தில் மற்றதும் இருத்தலுறுதி. போவதாயின் இரண்டுமே போய்விடும்.

ஈசுரனை விசுவசியாத பெண்ணின் கற்புக்கு ஆபத்து இன்ன நேரத்திற்றான் என்பதில்லை. தாருவனத்து ரிஷிபத்தினிகள் சரித்திரம் அதற்குச் சான்று. அகலிகையின் கற்புப் பங்கப்படுத்தப்பட்டது. அவள் கணவர் ஆசிரமத்திலிருந்தும் அச்சமயம் அவளுக்கு உதவாமற் போயினர். அவளிடம் ஈசுரபக்தி அவ்வளவிற் குறைவென்பதையே அது காட்டுகிறது. சவுபரி முனிவருக்கு மனைவி மனோமயையென்பவள்: அம்முனிவர் ஆசிரமத்தில் இல்லாத வேளையில் கிரெளஞ்சன் என்பவன் அவளைக் கெடுக்க நெருங்கினான், அப்போது தன்னியல்பாற் சவுபரியும் வந்துவிட்டார் அவள் கற்புக் காக்கப்பட்டது. விநாயகர் புராணம், விக்கினராசர் திருவவதாரப் படலம் காண்க. அவள் ஈசுர விசுவாசமொன்றே பெண்ணின் கற்பை எந்த ஆபத்திலும் காத்துத்தா வல்லது.

பதியின்பால் உள்ளார்ந்த பக்தியுடையவள் அவளைத் தொழவே செய்வாள். அவன் இறந்தானெனக் கேட்ட மாத்திரத்தில் அவளுயிரும் போம்.

‘காவன் மன்னவன் இறந்தான்
எனுமுரை கன்னத்துள்
மேவும் எல்லையின் அசனியே
றுண்டவெம் பணியேபோல்
தேவி யாகிய பதுமகோ
மளையெனுந் திருமங்கை
யாவி நீத்தனள் தலையளி
யாகிய ததுவன்றோ’

(கந்தபுராணம்) என்றது சூரபதுமனின் மனைவி பதும கோமளை என்பாளின் சரித்திரம்.

“Sati was forbidden by law, but the sati spirit among the women of Bharat is undying. The tribute of the nation goes to Srimathi Darbari who, on her husband Promod Darbari’s death by accident…leapt to her death after displaying calmness in the Sion Hospital where the young man’s body was brought’ May our young men by their character and their love try to deserve the girsl who are entrusted to their care by marriage. It is not the suicide but the intensive love and devotion and heroic purity behind it that will ever stand guard on our civilization” (25-7-1964 Swaraja) என ராஜாஜி தந்த செய்தி அப்பக்தியை இன்றும் பாரத தேசத்தில் உள்ளதெனக் காட்டுகிறது. விபத்து காரணமாக இறந்த தன் கணவனது சடலத்தை ஆஸ்பத்திரியில் கண்ட மாத்திரத்தில் அன்பால் உத்தமியாகிய அவன் மனைவி தர்பாரா என்பவள் உயிர் நீத்த பெருமை அவ்வாங்கிலத்தின் விஷயமாகும்,

‘தெய்வந் தொழாஅள் கொழுநற் றொழுதெழுவாள்
பெயயெனப் பெய்யு மழை’ என்றார் வள்ளுவர்’

பெய்யெனப் பெய்யு மழை யென்பது பொதுவாகக் கற்பின் ஆற்றலை விளக்குவது.

‘தீக்கட் புலிதொடரச் செல்லுஞ் சிறுமான்போல்
ஆக்கை தளர அலமந்தாள் – போக்கற்றுச்
சீறா விழித்தாள் சிலைவேடன் அவ்வளவில்
நீறாய் விழுந்தான் நிலத்து’

என்றார் புகழேந்தியார். அ·து அவ்வாற்றலுக்குச் சரித்திரச் சான்று. சிலைவேடன் சாம்ப வரலாறு சீறிய கற்பரசியாகிய தமயந்தியின் உள்ளம் அருளுள்ள்மாகவும் மாறப்படாதோ? மாறி அவள் பெய்யென்றால் மழை பெய்யாதோ? நிச்சயம் பெய்யும். கற்பு அவ்வாற்றலை அவளுக்கு எதனால் தந்தது? கொழுநனைத் தொழுவதால் என்றார் வள்ளுவர்.

இப்போதும் கற்புநெறிப் பெண் கணவனைத் தொழுகிறாள், ஆனால் அவள் சொல்லி மழை பெய்யவில்லை எனக் கூறி அவ்வாசிரியரைப் பரிகசிக்கிறார் பலர், கற்பும் பரிகசிக்கப்படுகிறது. அது சரியன்று. ஏன்? மணிமேகலையிலுள்ள மருதி என்ற கற்பினளது வரலாறு அதற்கு விடையாகும். அவள் கற்பினள்தான், ஆயினும் பொய்க்ககைகளை, வேடிக்கைக் கதைகளை அதிகம் படிப்பான், கேட்பாள். விழாக் காலங்களில் வாத்திய இசை, வாய்ப்பாட்டு முதலியவைகளில் ஆசைக்கொண்டு அவற்றைக் கேட்பதற்காகத் தெய்வ வணக்கத்துக்குச் செல்வாள் போல் வெளியிற் செல்வாள். இப்படித் தரக்கேடான காரியங்கள் பல அவளிடம் இருந்தன. அதனை அப்புத்தகத்திற் காண்க. அதனால் அவள் கற்பின் ஆற்றல் குறையலாயிற்று. பூத சதுக்கத்துத் தெய்வம் அவள்முன் தோன்றி

‘மடவரல் ஏவ மழையும் பெய்யாது
நிறையுடைப் பெண்டிர் தம்மே போலப்
பிறர்நெஞ்சு சுடுஉம் பெற்றியு மில்லை
யாங்கவை யொழிகுவை யாயி னாயிழை
யோங்கிரு வானத்து மழையுநின் மொழியது’

என்றதாக அப்புத்தகம் சொன்னது.

ஆடையணிவது மானங் காக்கவே யாம். அவ்வாடை அலங்காரமாயிருக்க வேண்டுமென்பது அடுத்தபடிதான். இக்காலத்துக் கற்புடைப் பெண்களுள் மிகப் பெரும்பாலார்க்கு அவ்வடுத்தபடியே பெரிதும் விருப்பந்தரத் தொடங்கிற்று. இல்லாள் என்பதற்கு வீட்டில் இருத்தற் குரியாள் என்பது பொருள். ஆனால் வீட்டில் இல்லாதவள் என அவர் பொருள் பண்ணிக் கொண்டனர் போலும், அவர் ஆடல்களைப்பார்க்கவும், பாடல்களைக் கேட்கவும் ஆசை மிகுந்தவராய்த் தமமைப் பலபடச் சிங்காரித்துக் கொண்டு அடிக்கடி வீட்டை விட்டு இரவு பகலென்றும் பாராமல் வெளியிடங்களுக்குச் செல்கின்றனர். கற்பின் ஆற்றல் எல்லையற்றது. அது நன்கு உரனேற்றப்பட வேண்டும். கிருஹஸ்க தருமத்தையறிந்து கடைப்பிடிப்பதே அதற்கு வாயில். அதனை விட்டு அம்மருதி போல் அவர் இருந்து வருகின்றனர். அதனால் அவர் பல ஆண்களின் நெஞ்சிற் புகுதற்குச் சந்தர்ப்பம் நேருகிறது. அவர் பெய்யென்றால் மழை யெப்படிப் பெய்யும்?

கணவன் மனிதனே, ஈசுரன் அல்லன். ஈசுரனே மழையைப் பெய்விக்கவல்லான். கணவனால் அது சாத்தியமன்று அவனை மனைவி தொழுது மழை பெய்விப்ப தெப்படி? ஆகலின் வள்ளுவர் கூற்றுச் சரியன்று என்பார் சிலர். சைவ சமயத்தில் சரியை யாதி நாலு பாதங்கள் உள. சரியையாவது தாத மார்க்கம். சிவாலயங்களிலுள்ள சிவ மூர்த்தி செம்பும் சிலையுமாக இருக்கும். அவற்றைச் சிவனெனவே கண்டு வழிபடுவது அம்மார்க்கம் அதற்குப் பலன் சாலோகம். அச்செம்பும் சிலையுமாக இருப்பான் ஒரு கணவன். தனனை விதிப்படி கைப்பிடித்த தொடர்புபற்றி அவனைத் தெய்வமென மனைவி தொழுகிறாள். அத்தொழுகைக்கும் பலன் ஓரளவிலுண்டு. ‘பொன்னிக் கரையில்மணல்பாவை நின், கணவன் ஆம் என்று, உரைசெய்த மாதரொட்டும் போகாள் திரைவந்து, அழியாது சூழ்போக, ஆங்கு உந்தி நின்ற, வரிஆர் அகல் அல்குல் மாதர்…..’ என்ற சிலப்பதிகாரமும் காண்க. மனிதன் அறிவுடையவன். ஈசுரபக்தி அவ்வறிவுடைமைக்கு அடையாளம். தன் மனைவியின் கற்புக் காக்கப்படவேண்டும், அற்புதங்கள் நிகழ்த்த வல்லதாயிருக்கவேண்டும் என்ற எண்ணம் அவனிடம் இருத்தற்குரியது. அவன் வேதாகமம் வல்லனாய்ச் சாதனத்தில் நின்று ஈசுரன் தன் உள்ளத்திற் பிரகாசிக்குமாறு அவ்வுள்ளத்தைத் தூய்மை செய்துகொள்ளவேண்டும். அவனை அவன் மனைவி தொழுக. அவன் அத்தொழுகையைத் தன்பால் விளங்குகிற ஈசுரனிடம் சமர்ப்பிப்பான் அவ்வீசுரன் அதனை ஏற்று எந்த ஆபத்திலும் அவள் கற்பைக் காத்துத் தருவதோடு அவளைக் கொண்டு பல அற்புதங்களையும் நிகழ்த்துவிப்பான். அவள் பெய்யென மழை பெய்வது சத்தியம்.

மனைவியின் கற்பாற்றலை அவன் எப்படிக் குலைக்கிறான்? செம்புஞ் சிலையும் அசேதனங்கள். மனிதன் அறிவு போல் அடர்ந்தெழும் தன் அறியாமையின் வலியால் அவற்றினுங் கீழாதலுண்டு. அதனால் அவன் நாத்திகனாயிருப்பான். கயவனாய் அயோக்கியனாய் மூடனாய்க் கொலை செய்வதற்கும் அஞ்சாத பரம துஷ்டனாயிருப்பான். சுரனாவான் இவனெனத் தெளிய மாட்டாதவனாயிருப்பான் எதிர்ப்பட்ட உருவங்கள் சமாதிகள் முதலியவற்றின் முன் வியவஸ்தையின்றிக் கைகுவிப்பான். விதித்தன இவை விலக்கியன இவை என்பதை ஓரான். வாழ்க்கைத் துணைவி என்பதற்குப் பொருள் தெரியாமல் மனைவியை மூர்க்கத்தனமாய் நடத்துவான், பொய்க்கதை, வேடிக்கைக் கதை, ஊர்கதை, மடமையையே விஷயமாகக் கொண்ட பல வர்ண மெட்டுப்பாடல் முதலியவற்றைப் படித்துப் பாடிக் களித்து போது போக்கு மளவிற்கே மனைவியைப் படிப்பிப்பான். அவளை ஸினிமா ஆடல் பாடல் அரங்கு முதலிய தகாத விடமெல்லாங் கூட்டிப் போவான். தனியே போக விடுவான், ஆண்களின் நடுவில் மேடை மேல் உட்காரவைத்து அவர் நெஞ்சிற் புகுமாறு வசதி செய்து கொடுப்பான். இவைபோல்வன இன்னும் பல செய்வான், அவையே அவளது கற்பாற்றலைக் குலைப்பன. செயற்கருஞ் செயல் அவளாற் செய்ய முடியவில்லை அதுகொண்டு அவன் வள்ளுவரைக் குறைகூறுவானேன்? அது மடமை அவர் பொய்யில் புலவர், தெய்வப் புலவர். அவருரை பொருளுரை, கணவனைத் தெய்வமெனத் தொழுக என்பது பெண்ணுக்கு ஈசுரனின் ஆஞ்ஞை. அதனையே அப்புலவருஞ் சொன்னார். ஆகலின் கற்பு ஈசுரசம்பந்தமுடைய தாதல் அறியப்படும்.

குடும்பம் என்பது பல உறவின் முறைகளையுடையதாய் மனித வர்க்கத்தில் மாத்திரம் இருந்து வருகிற ஒரு தொகுதி. அ·தொரு முழுப்பொருள், கெளரவத்துக்குரியது. அவ்வுறவின் முறையாரெல்லாம் அதன் உறுப்புக்கள். உடம்பைவிட்டு ஓர் உறுப்புத் தனிக்குமானால் அவ்வுறுப்பு உருப்படாது. அதுபோலக் குடும்பப்பெண்களுமாவர். அவர் வீட்டிலேயே இருக்க வேண்டும். குடும்ப மேற்பார்வையிலேயே இருக்க வேண்டும். பெண்ணியலின் நிலை பேற்றிற்குப் புத்தகப் படிப்புக்கூடத் தேவையில்லை. குடும்பத்தின் அன்பும், அணைப்பும், கண்காணிப்பும், சூழ்நிலையுமே போதும். விபரீத சிந்தனைக்கு அங்கு இடமேயிராது. தற்காத்துத் தற்கொண்டாற்பேண அதுவே வாய்ப்பான இடம். குடும்பச் சூழலில் கற்புக்கெட ஏதுவில்லை. போகூழால் தவறியவள் கண்டு கொள்ளப்படுவாள். அவளைக் குடும்பத்திலிருந்து விலக்கிவிட வேண்டும். அ·து இரக்கமின்மை யாகாது அவளுக்கு இரக்கங் காட்டுவது மதியீனம். அவளைத் திருத்திச் சேர்த்துக் கொள்வதென்பது ஆகாது. அவளை நாய் வாய்வைத்த சட்டியென்பர் பழம் பெரியோர் கற்புநெறி தவறியவள் குடும்பத்திலிருந்து பஹிஷ்கரிக்கப்படுவள் என்ற அச்சம் பெண்ணினுள்ளத்தில் இருத்தப்படவேண்டும். தவறியவளிடங் காட்டும் இரக்கம் குடும்பத்திலுள்ள மற்றப் பெண்களின் உள்ளத்திட்பத்திலும் தளர்ச்சியை யுண்டாக்கும் ‘தீயாரை’ என்று தொடங்குஞ் செய்யுளில் ‘அவரோ டிணங்கியிருப்பதுவுந் தீது’ என்றார் ஒளவையார். ‘தலையின் இழிந்த மயிரனையர்’ என்ற தொடரில் அத்தீயபெண் முதலிடம் வகிப்பாள் அழுகிய வுறுப்பை அறுவை வைத்தியத்தால் அப்புறப்படுத்தினாற்றான் மற்றையுறுப்புக்கள் பிழைக்கும்.

கற்புடையன எனச் சொல்லப்படுகிற வேறு சில பிராணிகளிடம் பகுத்தறிவில்லை ஆகலின் அக்கற்புடைமையை அவற்றின் இயற்கையெனச் சொல்லிவிடலாம். ஆனால் மனித வர்க்கத்து நாத்திகப்பெண் தன் பகுத்தறிவால் கற்பு வேண்டுமா? வேண்டாமா? என ஆராயக் கூடியவள். கற்பு வேண்டாமென்றே அந்நாத்திகக் கொள்கைகேற்ப அவள் பகுத்தறிவிற்படும் கற்பு வேண்டாமையும் நாத்திகமுங் கைகோத்து நடப்பன ஆகலின் கற்பைக் காத்தல் அவளுக்கு வீண்சுமை. கற்புக்குப் பயன் தருவார் உலகில்யாருமிலர். அது சொல்லப்பட்டது. பயன் தரக்கூடிய ஒரே சாட்சியாகிய ஈசுரனையோ அவள் சூனியமென்பாள். கற்பை மதியாத பெண்ணுக்கு அதனை யிழப்பது பற்றிக் கவலையிராது. கற்பிழந்தவளும் பெண்தானே என அவளிடம் உத்தமி மதிமயக்கங் கொள்ளப்படாது. ‘மக்களே போல்வர் கயவர்’ என்றார் வள்ளுவர். அப்படியே பெண்ணே போல்வாள் கற்புக் கெட்டவளும். அவள் உத்தமியின் நலத்துக்குக் காவலாகாள், பிரதிநிதியாகாள். அவளிடம் படிப்பு, பட்டம், பதவி, பணம் முதலியன இருக்கலாம். அவைகொண்டு அவளை வரவேற்று மதிப்பது சமூகத்துரோகம் அவற்றையும், அவளையும் உத்தமி துச்சமெனக் கருதித்தள்ளவேண்டும். அவற்றைக்கண்டு அவள் பின் செல்கிற ஆடவரும் உளர் அவரையும் துச்சமென அவ்வுத்தமி தள்ளுக.

கலைகள் பல. அவை உலககலை. தெய்வ கலையென இரண்டு வகையுள் அடங்கும். கல்விக்குப்பயன் அறிவும், அறிவுக்குப் பயன் ஒழுக்கமும் ஆகும். உலகில் உலககலை வல்லார் எத்தனைபேர்? அவருள் எத்தனைபேர் அவ்வொழுக்கமுடையராயிருந்தனர��
? அக்கிரமங்கள் எத்தனை யுளவோ அத்தனையையும் சாமர்த்தியமாய்ச் செய்து தப்பிப்பிழைப்பவரே அவருள் மிகப்பெரும்பாலரா யிருக்கின்றனர் உலககலை தன்னளவில் எவ்வளவு பரவினாலும் அது மக்களை அப்படித்தான் ஆக்கும். பொறுப்புள்ள பதவிலிருப்பவர்கூட அக்கிரமங்கள் செய்து பதவியையிழந்து ஊர் சிரிக்கப்படுவது இன்றுங் காணப்படும். நிறை, அறிவு, ஓர்ப்பு, கடைப்பிடி என்பன ஆணியல். அதனைக் காக்குந்திறன் உலககலைக்கில்லை.

‘வல்லவர் பாற் கல்வி
மதமா ணவம்போக்கும்,
அல்லவர்பாற் கல்வியவை
யாக்குவிக்கும்’

என்றது நீதிவெண்பா.

‘It was also proved that education including science and engineering education, was no guarantee against animality and criminality’ (2-5-1964 Swarajya) என்றார் அறிஞர் ஒருவர். ஸைன்ஸ், எஞ்சினீயரிங் கலைகள் கூட மனிதனிடமுள்ள மிருகத்தனம், கொடுமை யாகியவற்றைப் போக்கமாட்டா என்பது அவ்வாங்கிலத்தின் கருத்து.

‘If we can enable our children to earn their livelihood, we shall be imparting education for the bread and butter aim; which will ultimately lead only to the debasing of society, polluting puplic life and destroying all idealism that makes for true culture and civilization’ (25-7-1964) என்றார் மற்றோரறிஞர். இளைஞருக்கு கற்பிக்கப்படுவது வயிற்றுச் சோற்றுப் படிப்பு மாத்திரமாயிருந்தால் அ·து அவர்தரத்தை எதிர்காலத்தில் பலவழியிலுங் கெடுத்துவிடும் என்பது அவ்வாங்கிலத்தின் கருத்து.

‘If we are to be an advanced nation, we shalll have to re-educate the undisciplined educated in the science of citizenship’ (மேற்படி)என்றாரவர். இந்நாட்டவர் முன்னேறிய சமூகத்தினராயிருக்க வேண்டுமாயின் இப்போது ஒழுங்கில்லாத நிலையில் படித்தவரென இருப்பவரெல்லாம் தரமானவராகும்படி மீண்டுங் கல்வி கற்பிக்கப்படவேண்டும் என்பது அவ்வாங்கிலத்தின் கருத்து. இப்படி எந்தவிதத்தாலும் ஆணியலையே வைத்துக் காக்கமாட்டாத உலககலை பெண்ணியலை வைத்துக் காப்பது முண்டோ?

தினமணி 12-11-1964 இல் வந்தது. “இந்தியப் பெண்கள் பெரிதும் மதிப்பது எதனை என்று சமீபத்தில் கோவை, சர்வகலாசாலை பெண்கள் சங்கத்தினர் சர்வே நடத்தியதில் அடக்கத்திற்கு முதலாவது இடம் கிடைத்திருக்கிறது…….அடுத்தட�
�த்த இடங்களையும், கற்பு 6-வது இடத்தையும் பெற்றிருக்கிறது…….” என்பது அச்செய்தி. இதனால் அச்சர்வே காலத்தில் இந்திய மாதர்களிடம் கற்புநெறி எவ்வளவு இறங்கியிருக்கிறதென்பதைத் தெரிந்துகொள்ளலாம். இது உலககலையின் வளர்ச்சிப்பயன் என்பதில் குற்றமுண்டா? ஆணும் பெண்ணும் சரி, நிகர், சமானம் என்பது மற்றவர்க்கப் பிராணிகளிடந்தான் காணப்படும். மனிதன் மனிதனாக வாழவேண்டுமானால் அவ்வர்க்கத்து ஆண் பெண்ணினிடம் அச்சரிநிகர் சமானத்துவம் இருக்கமுடியாது. அ·திருக்க வேண்டுமெனப் பிரசாரஞ் செய்துகொண்டு அப்பெண்ணுக்கு உலக கலையைப் பயிற்ருவதும் அப்பெண் பயில்வதும் சிறிதும் பயன்தரா. உலக கலையைப் பயிலும் ஆற்றல் ஆணுக்குக் காட்டிலும் பெண்ணுக்கு அதிகமுண்டெனச் சொல்வாருமுளர். அவரும் சந்தர்ப்பம் வந்தால் பெண்ணைப் பிறப்பேபற்றித் துச்சமென உதறிவிடுவர். மஹாராணி காயத்ரிதேவி பாரதப் பார்லிமெண்டு மெம்பர். அவர் எலெக்ஷனில் தம்மை எதிர்த்த அத்தனை அபேக்ஷகர் (சுமார் 7,8 பேர்) களையும் டிபாஸிட் தொகையை இழக்கும்படி தோல்வியுறச்செய்து வெற்றிபெற்றவர். பார்லிமெண்டில் ஒரு சம்பவம் நடந்தது.

“இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் …பேராசிரியர் ரங்கா சிரித்தார். உடனே நேரு தாம் அறியாத விஷயங்களில் நிபுணர்போல புரபஸர் ரங்கா பாவித்துக்கொள்கிறார்” என்றார்.

உடனே மகாராணி காயத்ரிதேவி எழுந்து ‘பிரதமர் நேருவுக்கு அவரது…விஷயங்களிலே போதிய அறிவிருந்தால் நம்மை இந்த சிக்கலான நிலையில் வைத்திருக்க மாட்டார்கள்’ என்றார்.

‘ஒரு ஸ்திரீ மெம்பருடன் வார்த்தைகளை வீச என்னால் இயலாது’ என்று நேரு கூறவும் சபையில் சிரிப்பு எழுந்தது’ (12-12-1962 தினமணி) என்பது அது பிரதமர் சொன்ன ‘ஸ்திரீ மெம்பர்’ என்றதிலுள்ள ஸ்திரீ என்ற அடை அந்த மெம்பருக்கு மதிப்பைத்தருகிறதா? தாழ்வைத் தருகிறதா? பிரதமர் பேச உத்தேசித்த வார்த்தைகள் பார்லிமெண்டில் பேசத் தகுந்தனவாய்த்தானேயிருக்கும��
? அவற்றை அந்த மெம்பரிடமும் பேசினாலென்னை? அந்த மெம்பர் பெண்ணாயிருந்த காரணத்தால் அப்பிரதமர் வார்த்தைகளை வீசாமலிருந்தாரென்றால் பார்லிமெண்ட் முதலிய சபைகளில் பெண்கள் மெம்பர்களாய் வருவதை அவருள்ளம் சம்மதிக்கிறதெனச் சொல்ல முடியுமா? அன்றியும் பெண் எனப் பிறப்பைச் சுட்டி அம்மெம்பரைப் பிரதமர் கழித்துப் பேசியதைக் கேட்டு மற்றமெம்பர்கள் சிரித்தார்களாம். பெண்களை நடத்தும் விஷயத்தில் அவர்களும் பிரதமரைப் பின்பற்றியவர்கள் தான் என்பதை அச்சிரிப்புக் காட்டுகிறது என்றால் குற்றம் என்னை? மஹாராணியின் நிலையே அதுவாயின் மற்றைப் பெண் மெம்பர்களை ஆண் மெம்பர்கள் மதிப்பது இருதய பூர்வமானது, நிலையானது என்று எப்படிச் சொல்வது?

பாரதியார் பெண்ணைப் பெரிதும் புகழ்ந்து பாடியவர் அவரும் ஆணைக் குறைகூற வந்தவர்.

‘கண்க ளிரண்டிருந்துங், காணுந் திறமையற்ற
பெண்களின் கூட்டமடி – கிளியே
பேசிப் பயனென்னடி’

எனப்பாடிப் பெண்ணுலகைப் பழிக்குமுகத்தாற் குறைகூறினார்.

ஆகவே வெளியுலக விவகாரங்களை ஆணினிடமே விட்டுவிட்டுப் பெண் வீட்டிலிருப்பதே அவளியலுக்கு ஏற்றதும் மதிப்புத் தருவதுமாகும்.

கற்பு நெறிப்பெண் கற்றற்குரியது தெய்வகலையே அதுவும் பலவாகும் ஆயினும்

‘சைவத்தின் மேற் சமயம் வேறிலை யதிர்சார் சிவமாந்
தெய்வத்தின் மேல் தெய்வம் இல்லெனும் நான்மறை’
என்றார் சைவசீலர்.

ஆகலின் அப்பலவற்றுள்ளும் இங்கு எடுத்துக் கொள்ளப்படுந் தெய்வகலையாவது சிவகலையே. சைவசாத்திரம் சிவபெருமானது பரத்துவத்தையும், சைவாசாரங்களையும் சிவஞானிகளின் செயற்கருஞ் செயல்களைவும், சைவகிருஹஸ்த தருமங்களையும் சாங்கோபாங்கமாய் விளக்குவது. சைவக் குடும்பக் கற்புநெறிப் பெண்ணுக்கு அக்கலைப் பயிற்சியே அவளது இயற்கையோடியைந்த இன்பவாழ்வை யளிக்கவல்லது. அவள் அக்கலையை நன்கு கற்க, தன் உள்ளம் அதில் தோயுமாறு பயிலுக. அவளுக்குக் ‘கற்பவை’ என வள்ளுவர் சொன்னது அதுதான். கணவன் கற்பை மதிப்பவனாயின் மனைவியை அவளது கற்பாற்றல் குறையும்படி வெளியே செல்லவிடாமல் வீட்டிலேயே அவளுக்கு வேண்டுவனசெய்து கொடுக்க வேண்டும். அவன் விரும்பினால் அவனோடு அவள் கோவிலுக்குச் செல்க. அவன் சம்மதம் பெற்று அவனில்லாத போதும் அங்குச் செல்வதாயின் தக்க துணையோடு அவள் சென்று திரும்புக. கோவிலில் அதிகநேரம் போக்குதல் அவளுக்கு ஆகாது. அச்சுருங்கிய நேரத்திலும் சிவசிந்தனையொன்றே அவளிடம் இருத்தற்குரியது. அண்டையயற் பெண்களைக் கூட்டஞ் சேர்த்துக்கொண்டு சல்லாபித்து உல்லாசமாய்க் கோவிலுக்குப் போய்வரக் கனவிலும் அவள் விரும்பக்கூடாது எந்தக் குடும்பத்துப் பெண்ணின் கற்பையும் மனிதன் மதிக்க வேண்டும். அவனே ஆண்மகன். குடும்பத்தலைவனாயிருக்குந் தகுதியுடையான் அது எல்லாக் குடும்பப்பெண்களின் கற்புக்கும் வலிமிக்க அரணாகும்.

இ·து இருபதாம் நூற்றாண்டு நாகரிகம் மிகுந்த உலகம் இது. பெண்ணின் கண்டிப்பான கற்பொழுக்கத்துக்கு ஏற்ற் சூழ்நிலை இப்போதில்லை; ஆகலின் அக்கண்டிப்புத் தளர்த்தப்படல் வேண்டும் என்பர் சிலர். கற்புநெறி நிற்றல், கற்புநெறி தவறுதல் என்ற இரண்டு தவிரக் கற்பு விஷயத்தில் வேறு நிலையில்லை. ஆகலின் தளர்த்தல் எனப்து கற்பை வேண்டாமென்று சொல்வதேயாம்.

ஹாலந்து தேசத்தில் தி ஹேக் என்றவிடத்தில் சர்வதேச மஹாநாடொன்று நடந்தது அதில் 54- தேசங்களிலிருந்து சட்ட நிபுணர் எனப்பட்டார் 500 பேர் வந்து கூடினர். அங்கு அவரால் 4 தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றப்பட்டன. அவை விபசாரம் பற்றியனவாகும். அவற்றுள்

1. ‘On offences against family and sexual morality, the Congress said adultery and fornication should not be criminal offences and incest only between ascendants and descendants as between brothers and sisters.

2. ‘Homosexual behaviour between consenting adults should not be prohibited by criminal law’ என்பன இரண்டாகும். அச்செய்தியை 1-9-1964 Indian Express இல் காண்க. அயலவருக்குள் நடப்பது, மணமாகாத ஆண் பெண்களுக்குள் விருப்பத்தால் நிகழ்வது, உறவினருக்குள் காண்பது, ஞாதிவழியினருக்குள் கூடுவது, முறையைக் கருதாமல் சேர்வது, வயது வந்தோர்க்குள் கலப்பது ஆகிய விபசாரங்களைக் கிரிமினல் குற்றமாகக் கருதித் தடுத்தலுங் கடுமையான தண்டனை விதித்தலுங் கூடா என்பது அவ்வாங்கிலத்தின் தமிழ். சம்மதத்தால் நிகழும் விபசாரத்தைத் தடுக்கவேண்டாம் என்கிறது அம்மகாநாடு. இன்பம் பயன். அதனைத் தருவது கலவியாகிய காரியம். அக்காரியத்துக்கு முன்னோடியாகவுள்ளது அச்சம்மதம். அவ்வின்பத்தில் வைத்த ஆசை அச்சம்மதத்தைச் சுலபத்தில் தரக் கூடுமன்றோ? அவ்வின்பம் வரம்புக்கு உட்படுத்தப் படாவிட்டால் மனித வர்க்கத்தில் கலியாணம் வேண்டுமா? முறை வேண்டுமா? அவை வேண்டாமென்றால் அந்நிலை மிருகமாதியவற்றினிடமன்றோ உள்ளது? அத்தீர்மானங்கள் மனித வர்க்கத்தை அ·தல்லாத பிறவர்க்கங்களின் நிலையில் கொண்டுபோய்த் தள்ளிடவா? அதற்குச் சட்ட நிபுணத்துவமும் வேண்டுமா? சட்டமின்றி வரம்பு காக்கப்படுமா? குற்றத்துக்குத் தகுந்த தண்டனையின்றேல் குற்றம் பரிகரிக்கப்படுமா? ‘அச்சமே கீழ்கள தாசாரம்’ என்றாரே வள்ளுவர். அக்கீழ்களுள் சேராரா அவ்விபசாரம் புரிவோர்? மனிதனை மிருகமாக்குங் குற்றமன்றோ அவ்விபசாரம்? அதை விடப் பெருங்குற்றம் வேறு இருக்க முடியுமா? கற்பொழுக்கத்தைத் தளர்த்தவேண்டும் என்பதற்கும் அம்மகாநாட்டுத் தீர்மான விஷயத்துக்கும் நோக்கம் ஒன்றே யென்பதில் தவறில்லை. அச்சட்ட நிபுணருள் பெண்பாலார் இருந்தனரோ? என்னவோ? இருந்தனரெனின், அவர் எத்தனைபேரோ? அவ்விவரம் அப்பத்திரிகையில் இன்று.

மேலைநாட்டினரிடமிருந்து பாரத நாடுதான் சுதந்திரம் பெற்றது; பாரத நாட்டினர் விடுதிபெற்றரெனச் சொல்ல முடியாது. பண்பாடு, கலாசாரம், நாகரிகம் முதலிய சொற்கள் பிரசார மேடைகளிலும், பத்திரிகை முதலியவற்றிலும் அடுத்தடுத்துப் பிரயோகமாகின்றன. அவற்றின் பொரு ளென்ன? பிரமாணபூர்வமான விளக்க மென்ன? மக்கள் வாழ்க்கைக்குப் பொறுப்பா யுள்ளவர் அவ்வாழ்க்கையில் அவற்றைப் புகுத்தியிருக்கின்றனரா? அதாவது பாரத மக்கள், பாரதப் பண்பாட்டில், பாரத கலாசாரத்தில், பாரத நாகரிகத்தில் வாழ என்னவகை செய்யப்பட்டிருக்கிறது? ஒன்றுமில்லை யென்று சொல்லத்தான் தோன்றுகிறது. பாரத மக்கள் இந்நாட்டு நிறமுடையரா யிருக்கின்றனர். அவ்வளவுதான், அவருள் மிகப் பெரும்பாலாரிடம் மேலைநாட்டு நடையுடை பாவனைகளே காணப்படுகின்றன

‘மேலை நாடுகளை இதற்கு உதாரணமாகக் காட்டுவது பொருளற்றது….இச்சூழ் நிலையில் அங்கு காரித்துப்புவது எல்லாம் இங்கு நம்மில் பொறுப்புள்ள சிலருக்கு சிலாக்கியமாகத் தென்படுவதும் இந்ததேசத்தின் துரதிருஷ்டமே. (19-5-1962 தினமணி) என்றார் ஆசிரியர். ‘சிலாக்கியமாகத் தென்படும்’ பகுதி அந்நடையுடை பாவனையில் இல்லையா? கற்புப் பிறநாடுகளிலும் இருக்கலாம். ஆனால் பாரத நாட்டவருள் எத்தனைபேர் அந்நிலையை வற்புறுத்தப் போராடுகின்றனர்? அப்பண்பாட்டை யறியவும், வியந்து மகிழவும், மேலை நாட்டிற்கொண்டுபோய் விளம்பரஞ் செய்து பெருமிதங் கொள்ளவும் சுதந்திரம் வேண்டும். அதனை அவர் இன்னும் பெற்றிலர்.

‘நமக்கு என்று தேசிய நலன்கள் உண்டு. அவற்றை கவனித்துக் கொள்வது தான் நமது பிரதான அயல்நாட்டுக் கொள்கையின் நோக்கமாக இருக்கமுடியும் என்ற பிரக்ஞையே அவரது (நேருவினது) சர்க்காருக்கு எப்பொழுதுமே இருந்ததில்லை. ஆகையால் தான் எல்லாநாடுகளிலும் நம் நாட்டவர் உதைபந்துகளாகி வருகின்றனர்’ (19-5-1964 தினமணி) என்ற ஆசிரியப்பகுதி கொண்டும் நம் தேசியப் பண்பாடு அவராற் கருதப்படுவதில்லை யென்பதைத் தெரியலாம்.

‘நம் நாட்டினர் வெளிநாடுகளில் சுற்றுப் பிரயாணம் செய்துவிட்டு வருவதால் நாட்டிற்கு நன்மை கிடைக்காது என்பதே எனது கருத்து’ என்றார் (14-1-1964 தினமணி) ராஜாஜி.

அது முற்றிலுஞ் சரியென்றே சொல்ல வேண்டும். ஏன்? சுதந்திர புருஷர் நாடுவிட்டு நாடு செல்வதிற்றான் பயனுண்டு. பாரத நாட்டினரின் உள்ளமும் ஒழுக்கமும் இன்னுஞ் சுதந்திரத்துக்கு மீண்டில. அவராலேயே இந்நாட்டுப் பெண்கள் சிறிது சிறிதாக மேலை நாட்டுப் பெண்களாகி வருகின்றனர். அது மாற வேண்டும். கற்புநெறி காக்கப்படும் விதத்தில் உலகந் திருத்தியமைக்கப்படவேண்டும். அதனைச் செய்தற்குரியார் யார்? எல்லா ஆண்களும் அது செய்ய முன்வரமாட்டார். கற்பு நெறிப் பெண்கள் பெற்றெடுத்த ஆண்மக்களே அதற்குரியார். அவர் இன்றே முன் வருக. இன்னே ஒருப்பட்டெழுக.

ஆணுக்கும் அக்கற்பு வேண்டாமா என வினவுவர் சிலர். ஆணுக்கு ஒழுக்கமே வேண்டும், கற்பு வேண்டாம். பெண்ணுக்கே கற்பு வேண்டும். ‘சுயமரியாதை யியக்கச் சூறாவளி’ முதலிய நூற்களில் அவ்விவரங் காண்க.

ஆணுக்குப் பெண் அடிமை என்பதன் சின்னமே பெண்ணின் கற்பு என்பது சிலர். அப்பேச்சை அவர் தம் வீட்டிற்கே உபதேசமாக்கி உபகாரிகளாகுக. அவர் முகத்திலும் வள்ளுவர்கண்ட பெண்விழியாள் கற்பு நெறிப்பெண் கணவனுக்கு மாத்திரம் அடிமை. அந்நெறி தவறியவள் சுதந்திரம் என்னும் பெயரால் பலருக்கு அடிமையாவாள். உலகில் பெண்களே ஆண்களாற் கொள்ளப்படுஞ் சரக்காகவுள்ள விடுதிகளன்றி, ஆண்கள் பெண்களாற் கொள்ளப்படுஞ் சரக்காகவுள்ள விடுதிகள் கிடையா. மக்கள் நாடுவிட்டு நாடு துரத்தப்படுகின்றனர். அப்போது குண்டர் பலர் தலைப்படுகின்றனர். அவரெல்லாம் ஆண்கள்; அவர்கள் பெண்களைப் படுத்தும் அவமானம் கொஞ்சமா? குண்டர் என்ற சொல்லுக்குப் பெண்பாலுண்டா? பெண் குண்டர் ஆண்களைத் தூக்கிச் சென்றனர், அவமானப்படுத்தினர் என்ற செய்தி யொன்றேனும் பத்திரிகையில் வந்திருக்கிறதா? ஆணுக்குப் பெண் அடிமையென்பது உடற்கூறு பற்றிய இயற்கையாகும்.
பல நாடுகளில், பல காலங்களில், பல சமுகங்களில் கற்புக் கையாளப்படும் விதம் இதுவெனச் சொன்ன ‘தமிழகத்தில் குறிஞ்சி வளம்’ என்ற புத்தகம் 146 ஆம் பக்கத்தில்

‘படியாத மக்கள் பாவத்திற்கஞ்சி, இழி செயல் ( கற்புத்தவறல்) புரிவதில்லை…ஆனால் மிகவும் படித்த மக்களுக்குப் பாவத்தில் நம்பிக்கை கிடையாது. கற்பை இழப்பதைக் குற்றமாகவும் அவர்கள் கருதுவதில்லை. எதிர்காலத்தில் தனிமனைவியுரிமை என்றநிலை மாறி, அதிலும் பொதுவுடைமைக் கொள்கை ஏற்படலாம் என்பது உலகப் பேரறிஞரான இரஸ்ஸலின் கருத்தாகும்’

என முடிக்கின்றது. தீய செயலே பாவம் எனப்படும். அதற்குப் பயன் துன்பமனுபவித்தல், மிகவும் படித்தவர் அவ்விரண்டிலும் நம்பிக்கை கொள்ளாரென்றால் அவரைப் படித்தவரென்பது படிப்பு என்ற சொல்லின் பொருளையே இழிவுபடுத்துவதாகும். அப்படிப்புக்காக உலகிற் செலவாகும் பணம் எத்தனை கோடி? அத்தனையும் கடலிற் கொண்டுபோய்க் கொட்டிவிடலாம். கற்பிழப்பதைக் குற்றமாகக் கருதாத படிப்பையுடைய ஆண் பெண்கள் படிப்போடு கூடிய மிருகங்களா காரா? படியாமலே கற்பின்றி வாழ்கிறது மிருகம். வாசனையை யறியாமலே வாசனைத் திரவியப் பொதியை ஒரு பிராணி சுமக்கிறது. அதுபோல் அவ்வாண் பெண்களும் படிப்பின் பயனறியாமல் படிப்பை வீணிற் சுமக்கின்றனர் எனக்கூறி அவரை அம்மிருகம் நகையாதா?

உடையானின்றி உடைமையும், உடைமையின்றி உடையானுமில்லை, நிலமோ, ஆடுமாடுகளோ, அவைபோன்ற பிறவோ பொதுவுடைமையாகலாம் யாருக்கு? மனிதருக்கு. அவை மனிதரைத் தமக்குப் பொதுவுடைமை யாக்கிக் கொள்ளுமா? உடைமையின் நிலையில் இருக்க அவர் இசையார். பெண்ணுலகு பொதுவுடைமை யாவதாயிருந்தால் அதுவும் அந்நிலம், மிருகம் ஆகியவற்றின் நிலையைத்தானே யெய்தும்? அதனை அங்ஙனம் பொதுவுடைமை ஸ்தானத்தில் தள்ளித்தாமே உலக சர்வாதிகாரிகளாயிருந்து அதனையும் முறைகெட்டுத் தம்மிஷ்டம்போற் பயன்படுத்திக் கொள்ளவே மிகவும் படித்த் மக்கள் என்பாருள் ஆண்கள் திட்டமிடுகின்றனர் போலும். பெண்கள் அதற்கு இரையாக இசையலாமா? ஒரு பெண் அதற்கு இசைந்தால் தன் வாழ்நாளில் எத்தனை ஆண்களுக்கு அடிமையாக நேரும்? அப்போது அவள்கதி யாதாகும்? அதனை அவள் எண்ணுக. ஆகவே பெண்ணியலுடையாள் ஒருவனுக்கே ஆட்பட்ட உத்தமியாய் வாழ்வதே அவளுக்கு ஆக்கமாகும் என்க.

பாக்கியம் என்பாள் 36-வயதுள்ள விதவை. அவளது கற்பைக்கெடுக்க வந்தான் ஒருவன். அவனை அவள் வெட்டிக் கொன்று தன் கற்பைக் காத்துக்கொண்டாள். தென்னார்க்காடு ஜில்லா ஜட்ஜ் ராமையாப் பிள்ளை அக்கொலை வழக்கை விசாரித்து அவளை விடுதலை செய்தார்.

‘இது ஒரு அபூர்வமான வழக்கு. இதில் குற்றம் சாட்டப்பட்ட பெண் தன் கற்பைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள வீரச்செயல் புரிந்து இருக்கிறாள். பாக்கியத்திடம் கொலை செய்யப்பட்ட ஆள் மிருகத்தனமாக நடந்து இருக்கிறார். அந்த நிலையில் கற்பை காப்பாற்றிக் கொள்ள அவள் கொலை செய்து இருக்கிறாள். கற்பை காப்பாற்றிக்கொள்ள அவன் செய்த வீரச்செயல் பாராட்டுக்குரியது. எனவே அவள் குற்றவாளி அல்ல. அவளை விடுதலை செய்கிறேன். (21-8-1964 தினத்தந்தி)’.

என்று தீர்ப்பில் அந்நீதிபதி கூறியுள்ளார். மிகவும் படித்த மக்கள் என்ற தொடருக்கு இலக்கியமாவார் அந்நீதிபதியும் அவர்போன்றாருமா? கற்பை யிழப்பதைக் குற்றமாகக் கொள்ளாதவரா?

பெண்ணுக்கேயென வற்புறுத்தப்படுகிற அக்கற்பால் உளதாகும் பயன்றான் யாது? அதனைச் சிறிதேகண்டு இந்த நூலைப் பூர்த்தி செய்யலாம். ஒருவனுக்கு மனைவியர் இருவர். ஒவ்வொருத்தி ஒவ்வொரு பிள்ளையைப் பெற்றாள். அவ்விரு பிள்ளைகளுக்கும் தாய் வயிறு வேறு வேறு. ஆயினும் அவர் சகோதரர் எனப் படுகிறார். சகோதரர் உடன் பிறந்தவர், ஒருவயிற்றிலுதித்தவர். தாய் வயிறு வெவ்வேறாயிருந்தும் அப்பிள்ளைகள் சகோதரரானது எப்படி? தம்மைப் பெற்ற தந்தைவயிறு ஒன்றாயிருப்பதானாலேயே அவர் சகோதராயினர். பிள்ளைகள் தம்மைப்பெற்ற தந்தையையும், தந்தை தான் பெற்ற பிள்ளைகளையும் அறியவேண்டும். அறிவிக்கும் உரிமை தாய்க்கேயுண்டு. அவளுங் கற்புடையளாயிருந்தாற்றான் அது முடியும். அவள் கற்புக்குலைந்தவளாய்விட்டால��
தந்தை பிள்ளைகள் யறியமாட்டான். பிள்ளைகள் தந்தையை யறியமாட்டார். அவளால் அத்தந்தை, பிள்ளைகளைப் பரஸ்பரம் அறிமுகப்படுத்தி வைக்கவும் முடியாது.

தந்தையைக் குட்டி குஞ்சுகளும், குட்டி குஞ்சுகளை தந்தையும் அறியாத வாழ்க்கை மிருக முதலிய பிறவர்க்கங்களனைத்தினுமேயுண��
டு. மனித வர்க்கத்தில் பெண்ணுவகைக் கற்பிழக்கவிட்டால் மனிதவர்க்கமும் மனிதவர்க்கமாகாமல் மற்ற வர்க்கங்களில் ஒன்றாய்விடும். அப்புறம் மனிதன் படித்தென்ன? பட்டம் பெற்றென்ன? பதவிவகித்தென்ன? பணந் திரட்டியென்ன? அத்தனையும் இல்லாமலே உலகில் மிருகமாதியன நன்கு வாழ்கின்றன. ஆகையால் அப்படிப்பு முதலியனவற்றால் ஆம்பயன் ஒன்றுமில்லை. அவையெல்லாம் மனிதவர்க்கச் சிறப்பாகா. வள்ளுவர்
‘இழிந்த பிறப்பாய் விடும்,
நலத்தின்கண் நாரின்மை
தோன்றின் அவனைக்
குலத்தின்கண் ஐயப் படும்’

என்றாரே. மனித வர்க்கக் கேடரையே அவர் அவ்வாறு பழித்தார். நாட்டில் நலத்தின்கண் நாரின்மை மிகுமானால் அதற்குக் காரணம் அக்கேடரது ஆதிக்கமேயாம்.

‘Swami Dayanand….advocated…every woman’s right to motherhood’ என்ற செய்தி

(11-10-1964 The Sunday Standard)வந்துள்ளது. தாயாகும் உரிமையை ஒவ்வொரு பெண்ணுக்கும் கொடுக்க வேண்டும் என்று சுவாமி தயானந்தர் சிபார்சு செய்தார் என்பது அவ்வாங்கிலத்தின் தமிழ், எந்தப் பெண்ணும் கற்பின்றிக் கலியாணமின்றித் தாயாகும் உரிமைபெறுதல் மனித தர்மத்திற்கு முற்றிலும் மாறானது.

எந்த வர்க்கத்திலும் ஆணும் பெண்ணும் குட்டி குஞ்சுகளுக்கு ஆசைப்படா. பெண்(தாய்) மாத்திரம் குட்டி குஞ்சுகள் பிறந்தபின் அவற்றிடம் சிலகாலம் பாசங்காட்டும். மனித வர்க்கத்திலோ ஆணே பருவம் வந்ததும் மணத்துக்கு முன்னரே பிள்ளையாசை கொள்கிறான். பிறகு மணந்து பிள்ளை பெற்றுக் கொஞ்சுகிறான். பிறக்கிற புத்திரனுக்கும் புத்திரிக்கும் பிதாவைநோக்கிப் பித்ருபக்தியும் பெறுகிற பிதாவுக்குப் புத்திர புத்திரிகளை நோக்கி வாத்ஸல்யமும் இயல்பாய் அரும்பி வளர்கின்றன. அப்பக்தியையும் வாத்ஸல்யத்தையும் பெண் தன் கற்பையிழப்பதன் மூலம் கொன்றேவிடுவள் ஆகலின் மனித வர்க்கம் மனிதவர்க்கமாயிருந்து வருதலாகிய பயனைப் பெண்ணின் கற்பு என்னுந் திண்மை யொன்றே தருவதாகும் என்க.
‘புகழ்புரிந் தில்லிலோர்க் கில்லை யிகழ்வார்முன்
ஏறுபோற் பீடு நடை’ -வள்ளுவர்.

ஸ்ரீமத் மாதவச் சிவஞானசுவாமிகள் திருவடி வாழ்க.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s